Niebo, ptaki i robaki

Z twórczością Anny Marii Wybraniec spotkałem się wcześniej dwukrotnie, przy okazji lektury "Snów umarłych". Zarówno "Diorama" (SU 2018) jak i "Akustemologia" (SU 2019) wzbudziły moje uznanie. (Sam fakt, że całkiem nieźle pamiętam obydwa opowiadania już świadczy o ich sile, dzięki której zdołały zakorzenić mi się w głowie). "Niebo, ptaki i robaki" od początku mnie zaintrygowały. Niecodzienny tytuł, zagadkowa okładka, tytuły opowiadań testujące dykcję... 😉 O co tutaj chodzi? Wystarczy przeczytać, żeby pewne kwestie stały się nieco jaśniejsze. 12 w gruncie rzeczy krótkich opowiadań. I baaardzo duża dawka emocji. Te 200 stron tylko wygląda tak niepozornie. Być może wahasz się nad sięgnięciem po tę książkę. Zaryzykuj. A jeśli lubisz klimaty w których tworzą Wojciech Gunia czy Jakub Bielawski to zero ryzyka - spodoba Ci się. Jest bardzo weirdowo. To jest takie 'dobre' weird fiction - nieoczywiste, ale zdatne do ogarnięcia przez przeciętnego czytelnika. Odnoszę wrażenie, że tworząc w tym gatunku łatwo przeholować i dać się ponieść dziwności, a przy okazji zgubić sens. Wtedy czytelnik też się gubi i dupa z jakichkolwiek refleksji nad przeczytanym tekstem. 😕 Potrzebne jest wyczucie. W przypadku opowiadań pani Wybraniec, przeżycia bohaterów odwołują się do lęków, które większość z nas doskonale zna. Często używana pierwszoosobowa narracja dodatkowo to podkreśla. Żeby poczuć ten niepokój, nie musimy posiadać nadzwyczajnego zaplecza intelektualnego. Mocno fantastyczne momenty nie przyćmiewają realizmu. Czuć piękno w języku, jednocześnie jest subtelnie i szorstko. Mam ciary kiedy czytam takie kunsztownie zbudowane zdania, które nie tylko ładnie brzmią ale też uderzają swoim znaczeniem w czułe struny duszy. "Niebo, ptaki i robaki" zafundowało mi sporo takich momentów. Doskonały materiał do rozkmin wszelakich: dziwny, melancholijny i autentycznie niepokojący. Bardzo polecam. Więcej na: https://kompotzpopiolu.blogspot.com/