Niebo nad Kilimandżaro

"Może to już jest tak w życiu, że walcząc o szczęście, trzeba płacić wysoką cenę. Z poczuciem winy, chorobą, nawet ze śmiercią. Ale tego właśnie chciała, nie było już odwrotu." Nie potrafiłam oprzeć się temu cytatowi, więc wyjątkowo raczę Was dwoma fragmentami tej książki. "Ta ziemia była błogosławiona, a ci ludzie dosłownie zatrzymywali czas w swoich rękach. Pozwalali godzinom przesypywać się przez palce jak drobny piasek, dotykali każdej minuty, każdej sekundy z czułym spokojem, nic nie ginęło, wszystko do nich wracało." Jakże przypadły mi do serca te słowa. A takich przemyśleń jest tu więcej. To niezwykła historia, której akcja niespiesznie się toczy, przenosząc nas w czasie i przestrzeni. Dzięki temu możemy chłonąć piękno Afryki i oglądać oczami naszej głównej bohaterki jej majestat, piękny lecz i niebezpieczny. Ta historia jest niczym podróż. Podróż w głąb Afryki, ale również w głąb siebie. Podróż pełna smaków, kolorów, zapachów. Podróż, która zmienia naszych bohaterów i odtąd nic już nie będzie takie samo. Jakże obrazowa to historia, napisana barwnym, plastycznym językiem. Pełna opisów przyrody i niezwykłych krajobrazów. Nie brak w niej też emocji i uczuć. Jej czytanie sprawiało mi autentyczną przyjemność. Już w poprzedniej części Charlotte przypadła mi do gustu, więc i tu kibicowałam jej w tej niezwykłej wyprawie. To odważna kobieta, która nie obawiała się spełniać swoich marzeń. Choć czasami cena jaką za to płaciła była wysoka. Dziś takie podróże są dla nas czymś normalnym, świat stał się globalną wioską, ale w końcówce XIX wieku, nie zdarzało się zbyt często, by białe kobiety wędrowały przez Afrykę. Ja naprawdę spędziłam z tą książką przyjemne chwile. A Wy macie ją w planach?