Nie zapomnij nakarmić gołębi. Dziennik z Gazy

Są książki z pozytywnym lub negatywnym zakończeniem. Ale nie ta. Ta zatrzymana jest w pół słowa, w pół dnia - w pół drogi między zwątpieniem a nadzieją. To pierwsze odbiera siłę, zamyka na słowa, miesza w głowie i leje łzy. Ta druga świeci tak maleńką iskierką, że wydaje się być tylko wymysłem naszej wyobraźni. Choć autor w pierwszych słowach pisze, że jest bezpieczny, że opuścił rozszarpaną ojczyznę, rozpoczynamy i kończymy lekturę Dziennika z porażającym smutkiem. Brakuje słów na opisanie uczuć, które wzbudzić może ta książka w człowieku obdarzonym choćby cieniem empatii. Każda czarna myśl jest za jasna, każde gorzkie słowo zbyt słodkie, każdy obraz, który wyświetla nam się przed oczami jest niedostatecznie tragiczny. Codzienność z dala od domu, który pewnie już nie istnieje; z dala od bliskich, z którymi łączy zanikający sygnał internetu i wieści z ulicy; z dala od wszystkiego, co zapewnia godność - od czystej toalety po wygodne miejsce do spania, jest dla nas nie do wyobrażenia. Nawet jeśli jesteśmy świadomi, nawet jeśli śledzimy informacje, nikt nie jest w stanie odczuć tego, co opisane. Tkwi w mojej głowie seria pytań autora o to, czym są ludzie z Miasta Gaza dla większości z nas. Czy powoli stają się "niusem", normalnością, tym samym konfliktem od dziesiątek lat? Czy są machnięciem ręki na kolejną 'eskalację' i tym samym gestem dla 'zawieszenia broni'? ... Ogromna siła oddziaływania tego raportu z czekania na koniec (zarówno radosny jak i dramatyczny),bierze się z bezpośredniości. Z łatwości, z jaką czytelnik staje się postacią zza szyby, ledwie o milimetr od dotyku, od głodu, zimna i bólu. Stoimi obok autora, jego siostry, gospodarzy i przygodnie spotkanych osób, i jako jednostka nie możemy zrobić nic. Nawet nakarmić kota. Nie ma tu polityki, nie ma szukania winnych. Jest wrażliwa jednostka, kochająca książki, koty, siostrę i swój dom, który już nie jest ani bezpiecznym budynkiem, ani pięknym krajem, ani nawet azylem przed niepokojem świata. Jest niebywała dobroć, niewiarygodna troska, uniesienie twarzy do słońca, morza, poezji i doskonałej literatury. Wszystko to skalane. Niedolą dzieci i zwierząt, utratą sensu życia, gwałtowną potrzebą przespania jednej nocy, głodem i łzami, które już nikogo nie dziwią u tych dumnych mężczyzn i walecznych kobiet, które nie godzą się z pozbawieniem ich możliwości troszczenia się o innych. Cierpię z bezradności. Z przyswojenia tych prawd, które faktycznie stały się dla nas stałą informacją. Cierpię też z wielkiego pragnienia, by ten anonimowy dziennik przeczytał cały świat. Ze zrozumieniem. Z empatią. Z mądrością, która przecież musi gdzieś tam drzemać w każdym człowieku. To nie jest łatwa lektura dla wrażliwego czytelnika. To nie jest też moim zdaniem książka do dyskusji. To książka do przeżycia w ciszy. I do krzyku o opamiętanie. Tylko, czy naprawdę jest jeszcze ta maleńka iskierka nadziei? Oby była jak ten czarny kotek, który rośnie i bawi się mimo wszystko, w ruinach, w namiotach i pokojach, które mieszczą całe rodziny, pomiędzy ludźmi, w których mieszka strach i miłość do swojego, potężnie poranionego miejsca na Ziemi. ... A my? Tutaj, w cieple i zabawie, jak bardzo doceniamy życie? Jak dobrze znamy wartość najmniejszej spokojnej chwili? Jak smakuje nam chleb? Autor wciąż o to pyta, a mnie jest wstyd. Za każdy niezadowolony gest, za każde marudne słowo. Oby ciąg dalszy nie nastąpił. Katarzyna dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova