Nie zabijaj mnie, kochanie

Miałam dłuższą przerwę w czytaniu powieści Pani Danki Braun i prawie zapomniałam jak fajnie czyta się jej książki. „ Nie zabijaj mnie, kochanie” przeczytałam w dwa wieczory. Czyta się szybko, lekko i przyjemnie”. Sam pomysł na fabułę ciekawy. I chociaż krew nie wylewa się z każdej strony, atmosfera nie jest ciężka i mroczna a akcja rozwija się powolutku to zagadka kryminalna jest ciekawa. Właściwie to bardziej romans z elementami kryminału i powieści obyczajowej niż kryminał. Typowo babskie czytadło, które zawiera także wątek sensacyjny. Do tego cały tekst zabarwiony jest humorem, ironią, chwilami sarkazmem. Wiele dialogów spowodowała, że także odrobinę się pośmiałam. Trochę powala naiwność i łatwowierność głównej bohaterki Marty ale mimo to ją polubiłam. Do samego końca nie wiedziałam jednak kto jest mordercą? Był równie podejrzany jak cała grupa innych osób, niczym się nie wyróżniał. Dopiero na koniec odkrył karty. Z przyjemnością sięgnę po następną książkę z tego cyklu.