Nie wódź nas na pokuszenie

Krótka powieść o kontrowersyjnej miłości. Książka trafiła w moje ręce przypadkiem. Początkowe strony zirytowały mnie niemiłosiernie. Przedstawiały perspektywę durnej dziewuchy, dla której jedynym życiowym celem było wyrwanie się z biedy i zerwanie kontaktów z rodzicami, których się wstydziła. Czytnik o mały włos nie zaliczył lotu koszącego, ale uznałam, że szkoda poświęcać sprzęt na taki gniot. Stwierdziłam, że się przemęczę, przeczytam te kilkadziesiąt stron, a na koniec dam upust emocjom w opinii o książce. Jakże mocno byłam zaskoczona, bo historia okazała się naprawdę niezła. Jednocześnie myślę, że sposób ukazania romansu księdza i zamężnej parafianki nie godzi w uczucia wierzących. Opisy nie były wulgarne. Zaskoczyła mnie również ładna stylistyka i całkiem bogate słownictwo, jakim odznacza się autorka. W tekście znalazło się kilka niepasujących rzeczy, jak np. satynowa pościel, która miała być oznaką luksusu. Ale dobra... Nie będę się czepiać, bo nie miało to znaczenia dla fabuły.