Nie trać czujności

Czy można pokochać świat, w którym nie masz prawa głosu? „Wspólnota. Nie trać czujności” zapowiadała się na poruszającą, mroczną opowieść o zamkniętej społeczności i walce o wolność – a więc wszystko to, co lubię w klimatycznych powieściach. Pomysł był ciekawy: świat pełen zakazów, przymusowych małżeństw i wszechobecnego strachu. Ale niestety, im dalej w las, tym więcej rozczarowania. Na papierze wszystko wygląda intrygująco – mamy dziewiętnastoletnią Julię, która wychowywała się w strukturach Wspólnoty. Żyje wśród nakazów i kar, z których każda może zaboleć nie tylko ją, ale i bliskich. To świat bez miejsca na indywidualność. Gdy dziewczyna wychodzi za mąż, powoli zaczyna rozumieć, że nie wszystko, w co wierzyła, jest prawdą. Brzmi jak dobry punkt wyjścia do mocnego, psychologicznego thrillera, prawda? Niestety, w praktyce coś tu nie zagrało. Przede wszystkim bohaterowie – zwłaszcza Julia – są irytująco niekonsekwentni. Raz zbuntowani, raz ulegli. Raz zakochani, raz zdystansowani. Nie potrafiłam ich rozgryźć, przez co bardzo trudno było mi się zaangażować emocjonalnie. Miałam wrażenie, że nie wiedzą, czego chcą, i nawet nie próbują tego odkryć. A skoro oni nie wiedzą, to i czytelnik gubi się w ich zachowaniu. Atmosfera, która miała być duszna i niepokojąca, nie do końca wybrzmiała. Czuć było potencjał, ale zabrakło głębi, psychologicznego napięcia, prawdziwej walki o siebie. Historia miejscami się dłużyła, a kiedy w końcu coś zaczynało się dziać, emocjonalny wydźwięk był zbyt słaby, by naprawdę poruszyć. Na plus zdecydowanie zasługuje wydanie – jest piękne, estetyczne i przyciąga wzrok. Gdyby zawartość dorównała okładce, mielibyśmy świetną powieść. A tak? Pozostaje niedosyt i poczucie zmarnowanego potencjału. #wspólnota #nietracczujności #dystopiamłodzieżowa #książkowyzawód #bookreviewpl #pięknewydanie