#Nie(s)pokoje

Żyjemy w ciekawych, aczkolwiek trudnych czy niespokojnych czasach. To było jedną z głównych inspiracji poezji Jakuba Wasilewskiego, popartej pasją do komputerów, nowoczesnych technologii, i zaowocowało znamiennym debiutem pod tytułem „#nie(s)pokoje”. Nie nadążamy za zmianami, za rozwojem sytuacji, na które nie mamy wpływu. Nęka nas chaos informacyjny. Ten „niespokój” często rodzą również nasze codzienne rozterki, refleksje i wspomnienia, więc czytamy wiersze nacechowane oniryzmem, które prezentują wyjątkowe chwile, zaskakują zwrotem akcji czy sentencją – głęboko zapadającą w pamięć. I możemy: „wsłuchać się w teraz. w cichy / krzyk lasu. w modlitwę ściętych brzóz”. („o wychodzeniu z siebie”). Dowiadujemy się, że: „pomiędzy nami umarły wszystkie wiersze / o miłości. od lat piszemy prozę życia. / zatapiamy wciąż te same statki”. („poskramianie żywiołów”) albo: „fyi: na skraju nocy jest brama wjazdowa. / mówią, że to tędy się wychodzi na ludzi”. („korpo life”). Jakub Wasilewski jest autorem świadomym kunsztu poetyckiego słowa. Jego język wyrazu uważam za dość dynamiczny, konkretny, a przede wszystkim już naznaczony swoistą dykcją – co wielokrotnie zostało docenione na ogólnopolskich konkursach literackich. Książka „#nie(s)pokoje” bogata w poetycką treść i wspaniale opracowana typograficznie przez Małgorzatę Południak zaspokoi gust wyrafinowanych i wymagających czytelników. Łucja Dudzińska