Nie puszczaj mojej dłoni

Liane, Martial i „Sofa” Bellion spędzają urlop w hotelu Alamanda na wyspie La Reunion. „Seksowni, bogaci szczęściarze” odpoczywają w blasku słońca, przy hotelowym basenie umilając sobie czas luźnymi pogawędkami z nowo poznanym państwem Jourdain. Liane w pewnym momencie udaje się do pokoju hotelowego. Obserwowana przez recepcjonistę, który nie może się oprzeć, aby nie spojrzeć na atrakcyjna figurę kobiety dociera do windy. Godzinę później zaniepokojony Martial rusza w poszukiwaniu żony. Drzwi do pokoju są zamknięte, więc mężczyzna prosi o pomoc recepcjonistę Nair'a. Oboje są zaszokowani, kiedy po ich otwarciu okazuje się, że w całym pokoju panuje niesamowity bałagan,sugerujący jakąś burzliwą kłótnię. Powywracane rzeczy, plamy krwi i przede wszystkim nie ma Liane. Jak to możliwe, skoro nie ma innego wyjścia z pokoju, a ani kobieta sprzątająca od dłuższego czasu korytarz, a także Nair, który z wielką dokładnością rejestruje wzrokiem wszystko co dzieje się wokół windy i wyjścia nie zauważyli Liane opuszczającej pokój i hotelowy budynek. Śledztwo prowadzi komisarz Aja Puriv. Hinduska po ojcu, Kreolka po matce. Nerwowa, ambitna i waleczna kobieta, która po kilku latach spędzonych w Bretanii powróciła na wyspę, porzucając perspektywę lepszych zarobków i wielkiej kariery. Jej pomocnikiem jest Christos Konstantinov, zmęczony swoja pracą, niemłody już policjant, który woli podziwiać płeć piękną i korzystać z przyjemnych chwil życia niż zajmować się tajemniczym śledztwem. Akcja powieści toczy się powoli. Minuta po minucie, dokładnie obserwujemy bieg wydarzeń. Narratorów jest kilku, także w zależności od tego, w którym miejscu wyspy jesteśmy, z perspektywy tego narratora śledzimy akcję, ale również i jego wewnętrzne przemyślenia,komentarze których dokonuje w myślach. Początkowo książka bardzo mnie zaintrygowała i z wielką uwagą pochłaniałam kolejne rozdziały. Jednak później czegoś mi brakło. Nie to, żeby akcja stała się przewidywalna, nie, ale jakoś taka troszkę naciągana. Dużym plusem dla powieści są świetne porównania, które autor wplata w treść w wielu miejscach, a z których można nieraz się uśmiać. Pierwsze spotkanie z twórczością Michel'a Bussi uważam za udane i z pewnością za jakiś czas sięgnę po jego kolejną powieść.