Nie ma większej miłości

Zośka najpierw straciła ukochaną babcię, później rodziców a na końcu brata bliźniaka, który popełnił samobójstwo. Trudno jej się pogodzić ze stratą najbliższych, jednak pojawia się nowe światełko w jej życiu. Dowiaduje się, że zostanie matką. Jest szczęśliwa jednak, gdy mówi o ciąży partnerowi ten każe jej usunąć dziecko. Zośka na początku myśli, że Radek zaakceptuje zmiany w ich życiu jednak nic z tego. Gdy wraca szczęśliwa od lekarza i ponownie podejmuje z Radkiem temat ciąży ten jednak stanowczo stawia sprawę i każe jej się wyprowadzić ze swego mieszkania. Zośka zamieszkuje w mieszkaniu, które otrzymała w spadku po babci. Jest strasznie samotna i źle znosi pierwsze tygodnie ciąży. Zupełnie niespodziewanie spotyka mieszkającego nieopodal przyjaciela z lat dziecinnych – Kubę. Mężczyzna zaczyna interesować się losem dawnej przyjaciółki i odnawia z nią znajomość, tyle że ma już narzeczoną i planują ślub. Jak potoczą się losy bohaterów? Książka jest ciekawa i czyta się ją szybko. Przypuszczam, że nie jedna dziewczyna mogłaby się utożsamić z Zośką. Nie zawsze jest tak, że z ciąży cieszą się oboje partnerzy. Często zdarza się, że kobieta pozostawiana jest w tym trudnym okresie przez partnera, który z dzieckiem nie chce mieć nic wspólnego i musi radzić sobie sama. Ta mała istotka rosnąca w ciele Zośki dodawała jej siły do działania. Książka z jednej strony jest smutna, z drugiej zaś trochę tkliwa i cukierkowa. Autorka do wielu wątków wraca i powtarza je do znudzenia co na pewno może drażnić. Jakoś też nie wyobrażam sobie, żadnej kobiety, która gdy dowiaduje się o zerwaniu, reaguje w ten sposób jak Martyna. Całość oceniam na niepełne 7 pkt.