Nie ma się czego bać

Zmęczyła mnie ta książka,oj zmęczyła okrutnie.Taki był zapewne cel pisarza,by tak oswoić śmierć,tak znużyć czytelnika ciągłym roztrząsaniem różnych jej aspektów,żeby miał już dosyć tego tematu,dosyć myślenia o tym co i tak jest nieuchronne,niezależne od nas i co najważniejsze: wszystkich dopadnie.Tak jak dopadło wszystkich sławnych ludzi,o których umieraniu i śmierci pisarz wspomina.Pisze też o swoich dziadkach,rodzicach,o tym jacy byli w pełni swojego życia,jak się zmieniali w miarę upływu lat,jak się starzeli,jak dopadały ich choroby wieku starczego i jak umierali.Te wątki autobiograficzne uważam,w tej książce za najciekawsze,bo odbieram je jako prawdziwe i szczere.Lubię Barnesa za jego błyskotliwe i lekkie pióro,humor i subtelną,delikatną ironię.Chociaż,jak to Anglik,momentami przynudza i głęboko ukrywa swoje emocje.Książka niełatwa,wymagająca skupienia,ale wszyscy,którzy planują jej przeczytanie powinni to zrobić właśnie teraz w pełni rozkwitu lata w pełni życia.Warto,bo od tego tematu nie ma ucieczki.