Nie jest za późno

Po kolejną książkę Agnieszki Olejnik sięgnęłam z przyjemnością. Głównymi bohaterami opowieści autorka uczyniła Anikę oraz Bruna. Anika po raz pierwszy zwraca uwagę na chłopaka podczas międzyszkolnego turnieju siatkówki. Ona chodzi do liceum, jest jedynaczką i pochodzi z dobrze sytuowanej rodziny podobnie jak jej dwie przyjaciółki Patrycja i Natalia. On stanowi jej przeciwieństwo, chodzi do gastronomika, jego ojciec popełnił samobójstwo a mama jest osobą niepełnosprawną, więc musi się nią opiekować. Anikę i Bruna coś do siebie przyciąga i zaczynają się coraz częściej spotykać. Anika obawia się jednak przyznać do rodzącego się uczucia swoim koleżankom, obawiając się ich reakcji. Tuż przed maturą ich drogi się rozchodzą a spotykają się ponownie po pięciu latach, gdy Anika przyjeżdża do rodzinnego miasteczka na ślub swej przyjaciółki. Czy uda im się stworzyć związek i odbudować relację, która kiedyś ich łączyła? Jak dla mnie jest to pozycja dla młodzieży. Książka coś w sobie ma, jednak mnie na kolana nie rzuciła. Czyta się ją dość szybko i jest niezbyt skomplikowana, lecz przy tym trochę przewidywalna. Zaletą na pewno jest to, że cała narracja prowadzona jest na przemian z perspektywy Aniki i Bruna. W ten sposób możemy lepiej poznać bohaterów i motywy ich działania. Starałam się zrozumieć i polubić bohaterów, jednak w niektórych momentach trochę mnie irytowało ich zachowanie oraz te wszystkie niedomówienia. Czegoś mi w tej historii zabrakło jednak nie mówię nie. Książkę oceniam na 6,5 pkt.