Nie i tak. Adam Ferency w rozmowie z Mają Jaszewską

W radiowej trójce, kiedy była trójką trochę bardziej jeszcze, czasem miałem okazję słuchać sobotniej audycji Myśliwiecka 3/5/7. W prowadzonych przez Katarzynę Stoparczyk rozmowach z nestorami polskiej kultury niezmiennie przewijał się temat dzieciństwa. Dobrze słuchało się tych opowieści. Kiedyś pojawił się tam również obdarzony wspaniałym głosem charyzmatyczny introwertyk z mlecznym zębem. W książce Mai Jaszewskiej dominującym motywem wywiadu z tym samym introwertykiem i wybitnym aktorem zarazem jest przemijanie. Te dwa przeciwległe bieguny w rozmowie z Adamem Ferencym ciągle się przenikają, uzupełniają i wreszcie spinają klamrą żywot artysty, który na szczęście już na wstępie deklaruje: „mnie nie interesuje prywatne życie innych osób i do swojego też nikogo nie zapraszam”. Zgadzam się z Ferencym nader często. Wtedy gdy mówi, że żyjemy w świecie coraz bardziej ubezwłasnowolnionych bobasów i po uszy toniemy w bełkocie o niczym. Zgadzam się, gdy mówi o hodowli telewizyjnej oraz o obmierzłym tłoku i jazgocie w przestrzeni publicznej, jak i wirtualnej, czy o podszytym sofizmatami podążaniu za modą, jak również, gdy deklaruje, że wszystko, co nachalne i ideologiczne jest dla niego nie do przyjęcia. I jestem pewien, tak myślę, że mimo obaw aktora, jego krytycyzm nie wynika bynajmniej ze starczej tendencji do zrzędzenia. Chyba że – tam do licha — i mnie dopada już stetryczałe rzężenie. Natomiast część książki dotyczącą teatru i sztuki można chłonąć już bez obaw o mizantropię i defetyzm w spojrzeniu na rzeczywistość. To ciekawe wspomnienia, mądre rady i trafne spostrzeżenia, których w sumie należało się po tak wytrawnym graczu spodziewać. Tym ciekawsze, że ów gracz wdzięcznie operuje słowem. Są jednak i drobne wady. Niekonsekwencja, której Ferency się nie wypiera, mrukliwe marudzenie, czasem podszyte irytującym poczuciem nieomylności oraz niepotrzebne politykowanie - na szczęście aktor zdaje sobie sprawę z całkowitego nieurodzaju tego poletka i krótko babra się w tym błotku. Wywiad zakłóca niestety współautorka, która często przejmuje inicjatywę i dorzuca swoje prywatne opinie i przemyślenia. Mimo wszystko jednak i tak warto!