Nie boję się

Sześcioro dzieci mieszkających w maleńkiej wiosce zagubionej gdzieś między polami pszenicy szuka rozmaitych sposobów na radzenie sobie z wakacyjną nudą. Tworzą grupę, której przywódcą jest najstarszy z nich, Czacha, wymagający od swoich podwładnych posłuszeństwa i wymierzający upokarzające kary za niewywiązanie się z narzuconych zadań. W trakcie odbywania jednej z kar wymierzonych przez Czachę, dziewięcioletni Michele dokonuje odkrycia, które wstrząśnie nim do głębi. Problem w tym, że nie może podzielić się swoją tajemnicą ani z dorosłymi ani z innymi członkami dziecięcej bandy. Chłopiec w konfrontacji ze światem dorosłych, szybko odkrywa czym jest bezradność i osamotnienie. System jego, po dziecięcemu czystych wartości zderza się ze zdradą, wyrachowaniem i brutalnością. Jaka była tajemnica Michele i jak poradził on sobie z przyśpieszonym kursem dojrzałości - nie zdradzę, żeby nie psuć innym czytelnikom przyjemności czytania. Naprawdę warto, bo czyta się szybko, akcja wciąga, a opisy upalnego włoskiego lata tworzą niepowtarzalny klimat.