Niczemu winne

Ta książka to prawdziwa mieszanka wybuchowa uczuć i emocji. Nie da się przejść koło tej powieści obojętnie. Myślę, że każdy znajdzie coś, co go w tej powieści poruszy i dotknie do głębi. Książka pisana jest w formie pewnego rodzaju pamiętnika. Trzydziestokilkuletnia Laura na pozór ma wszystko: piękny dom, kochającego męża, pracę, która daje jej spełnienie i wysoki poziom życia. Ale to tylko pozór. Bo tego, co by chciała najbardziej już nie ma i nigdy mieć nie będzie. Los, Bóg, przypadek itp., odebrał jej to co najcenniejsze, obdarł z radości życia zostawiając jedynie smutek i ogromny żal. Na początku ciężko mi było wczuć się w postać Laury, łapalam się na tym, że mocno ją oceniałam, że irytowały mnie jej "wewnętrzne monologii" często nie tylko pełne żalu ale również jadu na cały otaczający świat. Ale potem sama sobie dałam na wstrzymanie. Przecież nie wiem jak to jest przeżyć taką stratę, do tego sama jestem obecnie w ciąży i nie wyobrażam sobie straty mojego dziecka. Życie Laury od początku nie było latwe, w dzieciństwie też "świat" jej coś odebrał. Ja na pewno zazdrościłam Laurze mamy, która zawsze "byla", która zawsze wspierała i stała murem za swoimi córkami, która nigdy nie oceniała a zawsze kochała i wybaczała. W całej tej tragicznej historii to był dla mnie płomyk słońca wychodzący zza ciemnych chmur. Ciężko jest cokolwiek napisać nie zdradzając fabuły. Na pewno poruszyła mnie historia Laury i gdzieś w głowie miałam pytanie: Ile może znieść jeden człowiek, jak dużo wytrzyma? To książka, która zmusza do myślenia, stawia trudne pytania, na które często nie ma odpwiedzi. Warto ją przeczytać. Też ze względu na piekny język. Wzruszenie gwarantowane. Polecam.