Nic tu po was

To takie dziwne, gdy jedna inność spotyka się z drugą. Choć Lillian wydaje się bowiem zwyczajna do szpiku kości, nawet zła tym nonszalanckim, pozbawionym nadziei stylem, to dla jej szkolnej przyjaciółki jest inna od blichtru i elegancji w jakie ona sama obrosła. Choć dzieci męża z poprzedniego małżeństwa są abstrakcyjnie wyjątkowe, bo płoną w chwilach stresu czy ekscytacji, to jednak są to dzieciaki - z krwi, kości i nieposłuszeństwa. Kogo wybrać do opieki nad "innymi" bliźniakami niż odmienną od polityczno-zamożnego świata koleżankę? Przyjaźń Lillian i Madison okupiona została w przeszłości poświęceniem tej pierwszej. To ona, pilna stypendystka, wzięła na siebie, za chętnym, kupionym przyzwoleniem matki, odpowiedzialność za błąd przyjaciółki. Ona okupiła to wydaleniem ze szkoły, zmarnowaną szansą na ucieczkę z biedy i podłym życiem. Listy z raju trafiały do rozdeptanej rzeczywistości, póki nie nadeszła TA propozycja. Praca, życie w luksusie, opieka nad dziesięciolatkami - wyczekane zadośćuczynienie i powrót do marzeń. Z jednym małym ale... Małym, acz istotnym w swojej nietypowości. To co pisze Kevin Wilson to prosta opowieść o zderzeniu światów. O wystawionej na próbę przyjaźni, o luksusie i prostym życiu na drugim krańcu amerykańskiego społeczeństwa. Ale jest to też opowieść, która uczy, bawi i wypomina. Odmienność jaką wybrał jest skrajna, miłość zaś i bliskość tak bardzo ludzka, że wzrusza i tworzy w nas przecudny, ciepły obraz. Trochę dziwny, surrealistyczny, budzący zdumienie, ale wciąż ogromnie wzruszający. Uczący, że rodzina to twór oparty na śmiechu, płaczu i płomiennych nomen omen emocjach a nie na papierach i genach, które łatwo mogą spłonąć w ogniu rzeczywistości. "Nic tu po was" bez padnięcia na kolana by gasić strach i rozpacz. Pani_Ka Czyta Dziękuję Wydawnictwu Agora za ten ciepły, dziwny smakołyk.