Nic piękniejszego od miłości

Książki Agaty Przybyłek są raczej lekkie, przyjemne i zabawne. Ta pozycja zasługuje jednak na wyróżnienie. Mamy trójkę głównych bohaterów, a mianowicie Oresta, Emilię i Lenę. Orest po wydaleniu z policji zamieszkuje w przyczepie kempingowej. Chce za wszelką cenę zapomnieć o przeszłości, a najbardziej rozluźnia go koszenie trawy oraz popijanie piwa. By przeżyć pracuje dorywczo na czarno jako kierowca w miejscowej żwirowni. Emilia jest żoną właściciela żwirowni, a zarazem kuratorką sądową. Ma piękny dom, nastoletniego syna oraz męża, który nie rozumie jej potrzeb i któremu do pełni szczęścia wystarcza odpoczynek przed telewizorem. Nastoletnia Lena wychowuje się wraz z bratem w patologicznej rodzinie. Jej matka sprzedaje swoje ciało i zupełnie nic jej nie interesuje, natomiast ojciec nie stroni od alkoholu. W rodzinie tej przemoc jest na porządku dziennym. Właśnie gdy po raz kolejny zostaje zaatakowana i szarpana przez ojca pomocy udzielają jej przechodzący nieopodal drogą Orest i Emilia. Jest to początek ich znajomości a właściwie przyjaźni, gdyż Orest stara się otoczyć Lenę swoją opieką. Jak potoczy się losy bohaterów? Czy będzie to historia z happy endem? Czytając takie historie zawsze zastanawiamy się nad tym, jak to jest możliwe, że w rodzinie mogą dziać się takie rzeczy. Przygotowująca się do matury Lena musiała bardzo wcześnie dorosnąć, a dla młodszego brata była bardziej matką niż siostrą. Opowieść jest smutna i chwyta za serce. Jak często nie potrafimy docenić tego co już mamy i klosza, którym jesteśmy otoczeni przez rodzinę. W tej opowieści mamy z jednej strony nad wyraz odpowiedzialną Lenę, z drugiej strony rozpuszczonego syna Emilii, który mamę traktuje jak gosposię i sprzątaczkę w jednym. Zupełnie nie oczekiwałam takiego zakończenia i tylu wzruszeń. Czekam na kontynuację tej historii. Książkę oceniam na 7,5 pkt.