Nic bez ryzyka

Jeffrey Archer jest jak wino. Im starsze, tym lepsze. To jeden z moich ulubionych autorów. Mistrz nad mistrze. Opis wydawcy tej książki wydaje się umiarkowanie atrakcyjny, a jednak gdy zaczynamy ją czytać czy słuchać w formie audiobooka (czytanego znakomicie przez Filipa Kosiora),to natychmiast zostajemy wciągnięci w fabułę bez reszty. Ta książka nie rozpędza się powoli, jak kaszlący motocykl z lat pięćdziesiątych, startuje od razu i czytelnik nie ma kłopotów, żeby skupić się nad fabułą. To fabuła obejmuje skupienie czytelnika i już jesteśmy tam, z Williamem Warwickiem, z jego ojcem, siostrą, szefami nie będącymi wkurzającymi zgredami, z policjantami, którzy nie alkoholizują się każdego dnia i nie oddają się lenistwu. To porządna książka, porządnie napisana. Dużo w niej porządnych ludzi, choć są też gadziny, którym należy się kopniak w tyłek. Nie zawsze dobro wygrywa, a jeśli trochę wygrywa, to właśnie „trochę”. Nie do końca. Bo taki mamy ten nasz barbarzyński świat. Pojawiły się zasadniczo dwie główne moje, dość luźne refleksje w trakcie czytania tej książki. Pierwsza dotyczy niedoli artystów. Malarze nieomal przymierający głodem, albo wprost przymierający głodem, a potem, po ich śmierci, obrazy które zostawili, osiągają niebotyczne ceny, na których pasą się złodzieje. Obleśne dla mnie. Dla Was nie? A druga moja refleksja związana jest z systemem niesprawiedliwości obowiązującym w naszym barbarzyńskim świecie. Mam wstręt do używania określenia „organa sprawiedliwości”, „system sprawiedliwości”, itp., więc wolę używać określeń bardziej prawdziwych: „organa niesprawiedliwości”, „system niesprawiedliwości”, bo z czymś takim mamy powszechnie do czynienia. Sam pisarz stwierdził w którymś momencie, że ok. 15% dochodów świata stanowi dochód nielegalny. Obawiam się, że jest jeszcze gorzej, bo część zysków osiąganych legalnie stanowią różne odmiany złodziejstwa akceptowane przez system niesprawiedliwości. Mam obrzydzenie do złodziejstwa. Nasz system niesprawiedliwości (brytyjski – jak widać z książki – też) traktuje wszelkich złodziei z pobłażaniem. Wyroki w zawieszeniu dla milionowych krętaczy, adwokaci pasący się na złodziejstwie, sądy ferujące śmieszne wyroki. Można się dziwić policjantom, że w ogóle chce im się pracować i są jeszcze tacy, co ścigają złodziei, bo gdy po wykonaniu ciężkiej pracy i złapaniu złodzieja – sądy ich wypuszczają – to mogłoby się odechcieć wszystkiego. System prawdziwej sprawiedliwości musiałby odpłacać złodziejom w jedyny sensowny sposób, żeby to się jakoś trzymało kupy, a mianowicie uniemożliwić złodziejowi czerpania realnych korzyści ze złodziejstwa w takim stopniu, żeby złodziejstwo się NAPRAWDĘ nie opłacało. Dziś bowiem opłaca się ukraść 200 milionów, schować gdzieś w jakimś zapyziałym banku, dostać cztery lata w zawieszeniu – ewentualnie nawet oddając łaskawie połowę ukradzionej sumy okradzionemu - a potem wyjechać do innego kraju i żyć z reszty ukradzionej forsy do końca życia. W moim odczuciu sprawiedliwość polegałaby na proporcjonalnym wyroku do ukradzionej sumy. Skoro ktoś, kto kradnie 10 tysięcy dostaje rok więzienia, to ktoś, kto kradnie 100 tysięcy powinien dostać 10 lat, a jak ukradnie milion, to 100 lat. Nie szkodzi, że nikt nie żyje sto lat, po prostu złodziej nie mógłby czerpać korzyści z kradzieży. I nie mówię o europejskich sanatoriach zamkniętych, niesłusznie zwanych więzieniami, tylko o więzieniach, w których rozkoszy brak, w których jest naprawdę do dupy i nie opłaca się tam być nikomu. Książkę polecam, a moje refleksje i bezproduktywne bicie piany proszę zignorować. Czekam na następny tom „Warwicka”. Życzę autorowi dużo zdrowia i długiego życia.