Bookfolio

Moim zamiarem nie jest zatem ani jednoznaczność monografii, ani rozstrzyganie o metodzie albo terminologii. O ostatecznym kształcie niniejszego tekstu zadecydowały dwa przynajmniej czynniki. Po pierwsze - narastająca wraz z lekturą wierszy Białoszewskiego i tzw. literaturą przedmiotu intencja polemiczna, przekonanie, że Białoszewskiemu przypadła rola niefortunna: był poetą projektowanym w literaturoznawstwie starego i nowego typu. Po drugie - zamiar opisu dzieła istniejącego w publikacjach, a zatem najbardziej obiektywnie, możliwie "niehipotetycznie" i "niekoniunkturalnie" dla czytelnika, któremu nie było dane autora znać. Rezygnując z opisu zobowiązującego i pozostawiając tak bardzo fragmentaryczny "porządek" pracy, ujawniam czasem bardziej problemy interpretacji niż ich efekt ostateczny. Mogłabym mówić o opisie projektowanym przez teksty, nie zaś teksty projektującym w atrakcyjnej terminologii czy prywatnych preferencjach estetycznych. Jedyne więc, czym niniejsza wypowiedź miałaby być, jest próba lektury dzisiejszej i osobistej, próba przeczytania raz jeszcze książek Mirona Białoszewskiego jako - w intencji autora - zrealizowanej właśnie we fragmentach całości, nie zaś karykatury dzieła czy notesu świadczącego o literackiej i poetyckiej niemocy. Punktem wyjścia niech będą tym razem znaczące całość dzieła Białoszewskiego paradoksy twórczości i jej lektury. Oraz jedno z "miejsc pustych" w recepcji: wywiady (nazbyt przecież liczne jak na outsidera, poetę "leniwego" oraz niezaangażowanego),odautorska interpretacja wprowadzona do tekstu (więc: w głąb struktury) i jedna jeszcze imitacja modelu wypowiedzi dla czytelnika, słuchacza, uczonego. Bo przecież i one sa przeznaczone do mówienia, i one są recytacyjne, cytatowe oraz autoaluzyjne, i one są "naśladowniczym przedstawieniem obcowania językowego w warunkach nieustającej komunikacji". Przepełnione mową i obecnością osób różnych od nadawcy, steatralizowane w ujawnianiu empirycznego "ja", stanowią wypowiedź najbardziej osobistą, niczym odczyt O tym Mickiewiczu jak go mówię. Wypowiedź, w którą Białoszewski każe mi wierzyć: "polski poeta współczesny, niby ja" (OM, s. 294). Poezja Białoszewskiego istnieje w zanarchizowanej przestrzeni teraźniejszości. Istnieje jednak również w zakorzenionej przeszłością oraz tradycją przestrzeni semiologicznej, najbardziej przecież naturalnym środowisku, kontekście i impulsie dla wszelkiej, więc i tej także wypowiedzi literackiej. I właśnie dlatego moją lekturę chciałabym zacząć od cytatu dopuszczającego analogię historyczną oraz "nienowoczesne" kryteria. Autorka

Klimat książki

Głęboka, naukowa próba reinterpretacji twórczości Mirona Białoszewskiego, łącząca rygor badawczy z osobistą refleksją nad procesem czytania i językiem.

W skrócie

  • Skłania do myślenia
  • wolne tempo

Tropy

  • polemika naukowa
  • interpretacja tekstu
  • dialog z tradycją

Szczegóły

Rok wydania
1997
Liczba stron
198 str.
Wydawnictwo
Wydawnictwo Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego
Język
polski
Format
papier
Gatunek
językoznawstwo, nauka o literaturze
ISBN
8322805055

Opinie czytelników

Oceń tę książkę

0/10

Kiedy przeczytana?

2026-11-19

Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.

Bezpłatne konto Bookfolio

Dodaj „"niby ja": o poezji Białoszewskiego" do swojej półki

Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.

Trzy półki czytelnicze

Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.

Oceny i recenzje

Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.

Statystyki i wyzwania

Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.

Rekomendacje i grafiki

Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.