Nazwy dni tygodnia w językach indoeuropejskich

Wszystkie narody w Europie posługują się 7-dniowym tygodniem jako jednostką miary czasu. Celem pracy jest językoznawcza (etymologiczno-porównawcza, fonetyczna i morfologiczna) analiza nazw dni tygodnia w językach europejskich, dokonana na podstawie słowników opisowych i etymologicznych oraz prac monograficznych. W miarę możności przedstawia się także historyczno-językowy rozwój nazw w po­szczególnych językach oraz wyniki wpływów kulturowych (religii) i językowych. Wiele z prac omawiających 7-dniowy tydzień zajmuje się głównie rachubą czasu, chronologią oraz kolejnością i hierarchią dni tygodnia, problemy językowe traktując marginesowo. W literaturze językoznawczej brak monograficznej pracy o nazwach dni tygodnia używanych w językach europejskich. Dotychczas opublikowane pozycje dotyczą zwykle jednego języka lub jednej rodziny językowej (por. Bibliografia). Praca składa się z dwóch zasadniczych części i podsumowującego zakończenia. Pierwsza część ma charakter historyczno-kulturowy, druga - językoznawczy. Część historyczna ukazuje rodzaje kalendarzy, genezę tygodnia, powstanie tygodnia planetarnego i kościelnego oraz ich strukturę. Przedstawia związki tygodnia z systemem wierzeń oraz panującą w czasie tworzenia się nazw dni tygodnia ogólną wiedzą o świecie. Omawia też wprowadzanie tygodnia u poszczególnych ludów na tle historycznym. Każdy z rozdziałów drugiej części jest poświęcony jednemu dniowi tygodnia. Mapy ukazują współczesny zasięg poszczególnych typów nazw każdego dnia. Ostatni rozdział zawiera analizę struktury planetarnych nazw i etymologię członu 'dzień' w złożeniach. Spis literatury dzieli się na trzy części. W pierwszej rozwiązane są skróty bibliograficzne, druga zawiera opracowania językoznawcze i historyczno-kulturowe, trzecia część to spis słowników nie objętych skrótami.