Nasze Perseidy

Przenieśmy się na chwilę do tętniącej życiem gorącej Australii. To właśnie stamtąd pochodzi główna bohaterka powieści "Nasze Perseidy". Książka wciąga od pierwszej strony, byłam nią dosłownie oczarowana. Przynajmniej do momentu, w którym nastąpiła seria "przypadkowych" zdarzeń. Urocze i mega ciekawe dzieło Layli Wheldon, ma niestety kilka wad. Dziś zacznę właśnie od nich. Po pierwsze i zdecydowanie niedające się pominąć… są te "przypadki". Jakby, zdaję sobie sprawę z tego, że pewne rzeczy po prostu musiały się wydarzyć w tej historii, jednak szybkość, z jaką zostały zamieszczone przez autorkę, lekko mnie zirytowała. Zapomniałam dodać, że to w sumie jedyna wada. ♡ "Nasze Perseidy" podnoszą czytelnika na duchu, udowadniając, że nawet w chwilach, kiedy całe życie się wali, można odnaleźć drogę wyjścia i zaznać szczęścia. Kiedy mieszka się w pięknej willi w Australii, można śmiało uważać się za osobę majętną. Tylko co jeśli to tylko pozory? Osiemnastoletnia Kaydence urodziła się z zespołem Waardenburga. Towarzyszące skutki uboczne tej mutacji, doszczętnie skreśliły ją w oczach rodzicielki, która od zawsze mówiła, że Kay jest upośledzona. Pasją głównej bohaterki jest astronomia, czyli kosmos i wszystko, co się w nim kryje. Wyśmiewana, nierozumiana przez innych nastolatka nauczyła się być sama. I dobrze jej we własnym towarzystwie. Rodzice Kaydence rozwiedli się, kiedy dziewczynka była mała, a opieka nad nią i jej młodszą siostrą Ariadną przypadła matce. Zimna i skąpa w uczuciach kobieta, nie nadawała się do pełnienia tej funkcji. Często wypominała córkom, że były błędem. Kay od początku dostawało się słownie mocniej od matki, ze względu na jej wyjątkowość. Zakochana w nocnym niebie i gwiazdach dziewczyna zaznawała szczęścia, patrząc w ciemny nieboskłon. Jednak to nie sprawiało, że jej problemy same się rozwiązywały. Matka nastolatek ma obsesję na punkcie piękna i co chwilę poprawia coś w swoim wyglądzie, jako chirurg plastyczny, powinna zdawać sobie sprawę z tego, że gdzieś musi być granicą tego szaleństwa. Tak jednak nie jest, a to nie jedyny problem. Kobieta jest uzależniona od silnych leków opioidowych. A wisienką na torcie są jej długi. Sytuacja wydaje się patowa, a całości dopełnia kradzież, której się dopuszcza. Kaydence nie chce dłużej żyć z matką, dlatego od jakiegoś czasu planuje wyjazd do Londynu. Przyparta do muru stawia wszystko na jedną kartę, zabierając ze sobą młodszą siostrę. W Wielkiej Brytanii czeka na nią nowy świat, w którym nie ma jej toksycznej zapatrzonej w siebie matki. Po dotarciu na miejsce siostry zatrzymują się w hostelu znajdującym się niedaleko lotniska. Ku zaskoczeniu głównej bohaterki, korytarze hostelu wypełnione są malunkami nocnego nieba, które tak dobrze zna. W międzyczasie dziewczyna pisze ze znajomym z internetu, który również mieszka w Londynie. Chłopak jest artystą, często pokazuje jej swoje prace w formie zdjęć. Jednak nigdy nie mieli okazji spotkać się na żywo, ze względu na dzielącą ich odległość. Teraz pojawia się ku temu możliwość, jak to mówią przypadki chodzą po ludziach! Reasumując, książka warta jest tego, żeby po nią sięgnąć. Świetnie napisana, z dobrze poprowadzoną fabułą. Wielkie brawa dla Layli, za ogromny, ale to OGROMNY postęp w warsztacie pisarskim. Dziewczyno wymiatasz! A każda kolejna książka wychodząca spod twojej ręki, jest lepsza od poprzedniej! Nic dodać, nic ująć. ♡