Narzeczona Schulza

Jestem zauroczona powieścią Tuszyńskiej. Pokazuje życie dwojga ludzi: Bruno Schulza i Józefiny Szelińskiej, bez oceny , bez krytyki. Tych dwoje tak różnych od siebie ludzi połączyła miłość. Oboje byli nauczycielami, ale jakże różnymi. Ona spełniająca się, on raczej w tej roli uwięziony. Ona szukająca w życiu coraz to nowych wyzwań i wrażeń, on zamknięty w swoim świecie. Dla niego całym światem był Drohobycz, dla niej tylko przystankiem. Jest to wspaniała opowieść o trudnej miłości, o granicach oddania się drugiemu człowiekowi. Rozdziela ich ostatecznie wojna, gdzie oboje muszą walczyć o przeżycie. On w Drohobyczu przeżywa koszmar holocaustu i ginie. Jej udało się przeżyć, ale żyje właściwie pamięcią o nim. Jest to powieść, gdzie udało się autorce ze strzępów informacji, z listów, rozmów jak z puzzli przedstawić portrety psychologiczne Schulza i Józefiny. Książka niezwykła, tak jak jej bohaterowie. Powtórzę za @Renax: „Jest to biografia-marzenie, biografia - wzór pisarstwa biograficznego, i wielka literatura sama w sobie.” I tak jak Ona gorąco ją polecam.