Narzeczeni

Jeszcze niedawno czytałam bardzo dużo klasyków i myślę, że spokojnie była to połowa moich czytelniczych wyborów, ale po trzech latach klasy humanistycznej, a potem czterech latach kursu historii literatury na studiach i ciągłego wałkowania XVIII i XIX wieku, poczułam się pod tym względem trochę wypalona i teraz zazwyczaj wybieram coś współczesnego XD (wyjątkiem są greckie tragedie). Ale nie ukrywam, że trochę tęsknię za klimatem powieści z dawnych lat, toteż byłam bardzo ciekawa ,,Narzeczonych”, szczególnie że literatura włoska to wciąż dla mnie coś obcego i nowego. Lucia i Renzo to młodzi mieszkańcy małej wioski, którzy pałają do siebie uczuciem i chcą się pobrać. Niestety, don Rodrigo, pan wsi, zaczyna darzyć Lucię namiętnością i stawia warunek: dziewczyna odda mu się na prawie pierwszej nocy albo on nie wyrazi zgody na jej małżeństwo. Zrozpaczeni zakochani postanawiają się rozstać i opuścić wioskę, aby uciec przed gniewem Rodriga. Zdecydowanie nie jest to najlepszy klasyk, który wywołuje radosną ekscytację, że czytamy coś wybitnego. Przede wszystkim książka jest bardzo rozwleczona, pełna szczegółów i dokładnego rozpisywania się, które moim zdaniem niewiele wnosi i nie jest to poziom Victora Hugo. Powieść ma prawie 900 stron, ale fabuła spokojnie mogłaby zmieścić się na 300-400, bo umówmy się: nie jest to jakaś odkrywcza, dająca do myślenia opowieść, tylko prosty i dość naiwny romans. Pojawiają się wprawdzie pewne refleksje, głównie religijne, ale nie są moim zdaniem szczególnie poruszające. Niektóre elementy też zwyczajnie źle się zestarzały, jak ogromna idealizacja osób duchownych czy niesamowita pruderia bohaterów. Niestety, to już nie jest luźny renesans, gdzie Armina w ,,Jerozolimie wyzwolonej” robiła stripitiz i nikt nie miał z tym problemu. Chociaż główny wątek opiera się tak naprawdę na obsesji seksualnej Rodriga do Lucii, to nie dostajemy ani jednej sceny, gdzie ten rzeczywiście w jakiś sposób by ją nagabywał lub myślał, że jej pożąda. W głównym wątku miłosnym także nie czuć specjalnie chemii i intensywności uczuć, a dzisiaj już wiemy, że w momencie ślubu nie zapala się magiczna lampka i nie da się przejść w jednej chwili z fazy ,,wstydzę się powiedzieć, że on mi się podoba” do ,,robimy jak największą liczbę dzieci”. Wiem, że taki urok epoki, ale porównując to chociażby z Sienkiewiczem, który nie miał żadnego skrępowania w takich wątkach, tutaj brakuje jakiejś ikry. Tłumaczenie też nie ułatwia sprawy, szczególnie transliteracja, brak dopasowania do współczesnego zapisu czy błędy, np. główna bohaterka raz jest Lucyą, a potem Łucyą, Renzo czasem staje się Kenzem,itd. Oczywiście, nie jest tak, że ta książka to jakaś porażka. Mimo że główny trzon fabuły związany z dążeniami Lucii i Renza do ślubu jest raczej płytki i infantylny, to znajduje się tu też kilka ciekawych myśli, autor szczególnie odważnie staje po stronie ubogich całkowicie zależnych od wyższych warstw. Godne uwagi są opisy miasta ogarniętego zarazą, co w kontekście wydarzeń z ostatnich paru lat, okazuje się zadziwiająco aktualne. Zdecydowanie moim ulubionym wątkiem była historia Gertrudy, młodej dziewczyny zmuszonej tak naprawdę przemocą psychiczną do pójścia do klasztoru i niemogącej się tam odnaleźć. Jest to wątek, który odchodzi trochę od idealizacji i cukierkowości niektórych scen, i stawia ważne pytania o to, czy religia może być lekarstwem na każdą bolączkę i jak się przyznać do braku powołania. Myślę też, że warte uwagi jest też to, że w Polsce głównie mamy do czynienia z rodzimą klasyką, tudzież angielską, francuską czy rosyjską, a dzięki ,,Narzeczonym” można dowiedzieć się trochę o Włoszech. Jeśli lubicie klasyki i poznawanie literatury dawnych epok, to jest to jedna z kultowych pozycji, którą warto kiedyś poznać. Natomiast nie jest to arcydzieło na miarę ,,Nędzników” czy ,,Hrabiego Monte Christo”, ani dobra pozycja na początek poznawania mniej współczesnych powieści. ,, Nadzieja to dźwignia nie lada(…)”