Napoleoński amok Polaków

„To opowieść o honorze, dumie i poświęceniu jednych oraz małostkowości, tchórzostwie i głupocie innych.” Książka opisuje okres napoleoński i nadzieje Polaków związane z cesarzem Francuzów. Rozpoczyna się wszystko od powstania Legionów Dąbrowskiego we Włoszech, tworzonych przez oficerów i żołnierzy, którzy wyemigrowali po III rozbiorze Polski, poprzez walki tych formacji na obczyźnie w obcej sprawie. Początkowo Polacy traktowani byli jak najemnicy, ale oni walczyli z myślą o swojej ojczyźnie i wierzyli, że Napoleon pomoże odbudować Polskę. I to pozytywnie oddziaływało na psychikę Polaków i wpływało na ich postawę obywatelską. I mimo, że Napoleon chcąc utrzymać dobre stosunki z carem, usuwał Polaków w cień, to jednak był pierwszym, który wysłuchał skarg tego narodu i ujął się za interesami narodowymi Polaków. Jak wiemy dzięki temu władcy w 1807 zostało utworzone Księstwo Warszawskie, co było efektem wojny Francji z Prusami i Rosją. W tej książce dokładnie są opisane bohaterskie walki Polaków walczących na obczyźnie, jak i późniejsze na terenie naszego państwa, wymienione jednostki oraz dowodzący nimi oficerowie. Jest szeroko opisane poświęcenie i wierność księcia Józefa Poniatowskiego, dowódcy oddziałów polskich od 1809 r., który uwierzył w Napoleona jako orędownika sprawy polskiej i nie opuścił go do końca. Po klęsce Napoleona wielu oficerów polskich poszło na służbę cara Aleksandra I, wyrzekli się honoru i zdeptali własne wcześniejsze zasługi. „...zaprzedali się nowym władcom..... . Nie zdołali jednak zniszczyć czegoś, czego zniszczyć nie mogła żadna siła. Nie zezwolili na to ci, przytłaczający liczbą, w których sercach Bonaparte zajął szczególnie ważne miejsce. Pozostał piękny i ciągle żywy napoleoński mit. Niechaj trwa....”