Namiestnik

Z opinii innych czytelników wynika, że często przeszkadza im używanie rosyjskich zwrotów przez autora. Mnie to absolutnie nie wadzi, wprost przeciwnie - uważam, że robi atmosferę. Przeszkadza mi natomiast co innego, a mianowicie nadużywanie słowa "burknął" zamiast "powiedział". W pierwszym tomie autor stosował to słowo przeważnie do Rudnickiego, więc myślałam, że z tego alchemika po prostu taki mrukliwy typ. Ale w drugim tomie stale "burczy" już też Samarin. To sprawia, że bohaterowie wychodzą na niezbyt sympatycznych. Poza tym książkę czyta się bardzo dobrze, wysoki poziom pierwszego tomu został utrzymany. Znów spotykamy cara Mikołaja Drugiego z rodziną, poznajemy nowych theokataratos, a Rudnicki zyskuje nowe potężne słowo mocy i obrotnego młodego asystenta. Od razu biorę się za trzeci tom.