Ñameryka

Z tym opasłym esejem, udającym reportaż, jest tak samo jak z wyjściem do kina na polską komedię - wszystkie najciekawsze sceny są w zwiastunie. W jakiejś antologii trafiłem na text Caparrósa o Wenezueli, który był świetny i gdy dowiedziałem się, że wchodzi on w skład "Ńameryki", uznałem, że cała xiążka musi być znakomita. Nie, nie była. Jak polska komedia była... Xiążka ma prawie 750 stron, ale klasycznego reportażu uzbierało by się może ze 200 stron. Reszta to rozważania Caparrósa na tematy różne. Nawet gdy autor zanotuje jakieś ciekawe spostrzeżenie, jak na przykład o przesycie demokracji i rosnącej popularności autorytaryzmów, to ginie to w morzu niedorzeczności, niespójności i samozachwytu. Tak odbieram beztroskie przyznanie się Caparrósa, że nie wiedział, że istnieje coś takiego jak "sexturystyka" - co on wie o świecie? Tak odbieram przechwałki, że nie boi się śmierci, podczas gdy dwie strony wcześniej opisywał jak na własne oczy widział jak zakatowano na śmierć dziesięciolatka, ale nie zrobił nic aby stanąć w jego obronie. Tak odbieram nieustanne cytowanie samego siebie z innych xiążek. Słabe jest także to, że człowiek, który uważa się za erudytę, już we wstępie tłumacząc tytuł, podaje do wiadomości, że język hiszpański, uparcie nazywany przezeń "kastylijskim", jest jedynym językiem w którym głoska "ń" jest zapisywana jedną literą. Zdumiewająca ignorancja jak na osobę, która kilkukrotnie przywołuje Polskę, a raz nawet jej język, w swojej "Ńameryce".