Najstarszy

Drugi tom przygód Eragona znacznie lepiej mi siadł niż część pierwsza. Widać że po słabym wstępie Paolini powoli się rozkręca, rozbudowując intrygę związaną z powstaniem przeciwko złemu królowi Galbatorixowi. Większy nacisk kładzie się tutaj na postaci drugoplanowe: Rorana, który organizuje pospolite ruszenie w wiosce Eragona, by stawić czoła żołnierzom króla. Murtagha porwanego przez Galbatorixa czy chociażby ukochanej Eragona. W drugim tomie więcej się dzieje, sceny są bardziej dynamiczne i lepiej opisane, nie ma niepotrzebnego chaosu, przydługich opisów czy sztucznych dialogów. Eragon jako bohater też nieco dojrzewa w tym tomie, przez co lubię go nieco bardziej, ale nadal nie na tyle by się nim zachwycać xD Dlatego że widzę progres w kolejnym tomie, to oceniam Najstarszego na mocną 7.