Najeźdźcy

Książka zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. To chyba jedna z niewielu powieści napisanych przez polskiego autora ukazujących II wojnę światową głównie oczyma niemieckich bohaterów z wielkim zrozumieniem, w psychologicznie pogłębiony sposób. Jest to tym bardziej godne podkreślenia, że autor pisał swoją książkę podczas wojny i rozbudowywał wątki zgodnie z aktualnymi wydarzeniami historycznymi- udział w wojnie nie przeszkodził mu w ukazaniu żołnierzy z przeciwnej strony konfliktu jako zwykłych młodych ludzi, wciągniętych w tragiczne wydarzenia, uwiedzionych wprawdzie szaloną ideologią, lecz mimo to myślących i usiłujących odnaleźć w życiu własną drogę. Bardzo też spodobał mi się sposób, w jaki autor łączy poszczególne wątki i splata losy bohaterów. Książkę tę polecam szczególnie osobom zmęczonym już standardową, polską twórczością wojenną ukazującą świat czarno-biały, w których wszyscy Niemcy są źli i bezmyślni, a Polacy bohaterscy i nieskalani- nie jest to tym razem opowieść o wzniosłych ideałach, ale o ludziach i tym, co w warunkach wojennych jest zbyt skomplikowane, by pozwoliło się przez takie ideały uprościć.