Nadzieja

29 stycznia nakładem Wydawnictwa Znak ukazał się zbiór opowiadań napisanych przez uważanego w anglojęzycznym świecie za jednego z najważniejszych żyjących pisarzy - J.M. Coetzeego, nagrodzonego w roku 2003 Nagrodą Nobla. Nagrodę literacką, z uzasadnienia komisji noblowskiej, otrzymał on za prozę cechującą się „analityczną błyskotliwością i wymownymi dialogami”. Wcześniej, jako pierwszy twórca dwukrotnie otrzymał najbardziej prestiżową dla literatury anglojęzycznej nagrodę Bookera (1983 i 1999). Zbiór opowiadań „Nadzieja” to moje pierwsze spotkanie z twórczością tego docenianego w świecie literackim Autora. Składa się on z ośmiu utworów, są to krótkie formy literackie, proste w przekazie i formie, treściwe i wyjątkowo emocjonalne. Każde opowiadanie nie tylko skłania, ale wręcz wymusza na czytelniku refleksje i przemyślenia. Ja po przeczytaniu każdego musiałam zrobić sobie chwilę przerwy, aby „wyjść” z emocji poznanej właśnie bohaterki, wyciszyć gonitwę myśli, którą we mnie dane opowiadanie wywołało. Bohaterkami przedstawionych przez Coetzeego historii są kobiety. Kobiety dojrzałe, oraz te docierające do kresu życia. Wykreowane przez Autora postaci odkrywają przed czytelnikiem swoje dusze, uzewnętrzniają emocje, głośno mówią o swoich obawach, strachu potrzebie miłości czy pożądaniu. Podkreślają wielokrotnie znaczenie osobistej wolności i prawa dokonywania wyborów. Autor perfekcyjnie wszedł w ich kobiece dusze, dotarł do ich najgłębszych zakamarków, podpatrzył i zdradził czytelnikowi skrywane przez nie sekrety. J.M. Coetzee nie ocenia w żadnym stopniu stworzonych przez siebie kobiecych postaci. Widać, że rozumie ich delikatność, wrażliwość oraz rozterki wynikające z podjętych decyzji. Z dużym zrozumieniem potrzeb bohaterki przeczytałam trzecie w kolejności opowiadanie pt. „Próżność”. Opisana jest w nim uroczystość urodzinowa 65 letniej kobiety. Z tej okazji odwiedzają ją dwójka dzieci wraz ze swoimi rodzinami. Solenizantka wita ich w drzwiach odmieniona, ma zafarbowane włosy i wykonany makijaż. Jej odmienny wygląd nie przypadła jednak do gustu ani wnukom ani dzieciom, krytykują przemianę świętującej urodziny kobiety. Są oni przyzwyczajeni do jej siwych włosów, skromnego wyglądu. Są jej przemianą zaniepokojeni, nie rozumieją potrzeby metamorfozy, którą właśnie przeszła. Ona, chociaż zadowolona jest z jej efektu, usprawiedliwia się przed bliskimi, szukając u nich zrozumienia. „Nic się nie bójcie, dawna ja wkrótce do was wróci. Po prostu chciałam, żeby ktoś jeszcze na mnie spojrzał. Chociaż raz czy dwa, tak jak się patrzy na kobietę. Tylko tyle. Samo spojrzenie. Nic poza tym. Nie chcę żegnać się ze światem bez tego jednego doświadczenia.” - str. 34 Nie mniejsze wrażenie zrobiło na mnie opowiadanie pt. „Historia”. Jej główna bohaterka to kobieta zamężna, która wdała się romans. Doskonale zostały tu ukazane jej emocje, dostrzega ona nieetyczność swojego postępowania. Męczy ją konieczność utrzymywania pozamałżeńskiej relacji w tajemnicy. Jednak nie ma wyrzutów sumienia, w końcu czuje się kobietą spełnioną. Opowiadanie to jest bardzo intymne, delikatne, niezwykle kobiece. „Co ze mnie za kobieta? - myśli. Odpowiedź brzmi najwyraźniej: jesteś kobietą prostolinijną. Wiesz (nareszcie!),czego chcesz. Bierzesz to, co chcesz, i jesteś zadowolona. Chcesz tego, chcesz, ale kiedy to dostajesz odczuwasz satysfakcję. Nie jesteś zatem nienasycona, ale jesteś kobietą nienasyconą” - str. 18 Książka na pewno doceniona zostanie przez czytelnika wrażliwego, uważnego na drugiego człowieka. Zaskoczyła mnie delikatność utworów, a zarazem precyzja i trafność przekazu z jaką Autor opisuje trudne dla swoich kobiecych bohaterek sytuacje. Aż trudno uwierzyć, że takie krótkie utwory literackie, proste w swojej formie, mogą tak dogłębnie oddać specyfikę kobiecych rozterek, marzeń i pragnień. Polecam!!!