Nadir

Czy istnieje fantastyka polska? Przyznam, że uwiodła mnie obietnica, ze do czynienia będziemy mieć z połączeniem kryminału i science fiction... Pamiętam recenzję jednego z polskich filmów, gdzie recenzent użył pewnego ciekawego sformułowania. W stylu, że jeżeli mówimy o filmie jako dobrym na polskie warunki, to zazwyczaj mamy na uwadze film o słabych parametrach w skali światowej. Odnośnie książki „Nadir” powiem, że jak na polskie warunki jest niezła… Całość jest wyraźnie podzielona fabularnie na dwie części. Przy czym nie tylko treścią, ale i stylem. Pierwsza jednoznacznie skojarzyła mi się ze stylem, który w kinie zwie się slasher’em (zabrakło jednak dreszczyku) niż obiecanym kryminałem. Drugiej zdecydowanie bliżej do fantastyki socjologicznej (zabrakło teoretycznego i światopoglądowego zakorzenienia). O ile w pierwszej części niedopowiedzenia z zakresu „wiedzy inżynieryjnej i histerycznej” raczej nie przeszkadzają, o tyle w drugiej wyraźnie przeszkadzają w budowaniu obrazu. Do tego całość wydaje się być nieco pourywana i chaotyczna. SF ma do siebie to, że wręcz wymaga pewnego teoretycznego ugruntowania, bo wtedy przestaje nim być. Przyznam, że wolałbym bardziej rozbudowaną pierwszą część i bardziej płynne przejście do drugiej z wytłumaczeniem jak jednak te ślady powstały... I co dzieje się na Ziemi... Pomysł ciekawy, zapowiadało się nieźle, natomiast „wykon” na poziomie pierwszego odcinka n-tego sezonu „Tańca z gwiazdami” – „jest potencjał, ale sporo jeszcze pracy przed wami”. #zaaqazaneczytanie