Nad Afganistanem Bóg już tylko płacze. Historia Shirin-Gol

Książka powstała przed przeszło dwudziestu laty i tak bardzo chciałoby się powiedzieć, że już jest nieaktualna. Niestety ciągle jest. To bardzo przejmujący obraz życia dzielnej afgańskiej kobiety obarczonej mężem opiumistą i gromadą dzieci przeganianej przez wojnę z miejsca na miejsce to do Pakistanu, to do górskiej wioski, do Iranu czy Kabulu. Poznajemy realia życia w obozie dla uchodźców, w zrujnowanym mieście, zapadłej wsi. Widzimy, jak żyło się Afgankom wtedy, kiedy kraj okupowały rosyjskie wojska i wtedy, kiedy Rosjanie zostali wygonieni (może polityczniej byłoby powiedzieć, kiedy opuścili Afganistan). Zaznajemy niewyobrażalnej biedy i cierpienia. Ta książka to pięknie opisany obraz. Nikt tu niczego nie tłumaczy, nie odsłania podszewki wydarzeń, wydarzenia na górze tylko odbijają się w losie bohaterów. Po zrozumienie sytuacji należy sięgnąć do innych książek, czego nie omieszkam uczynić.