Na zawsze

„Na zawsze” nie przyniosło zbytnich zaskoczeń, chociaż ostatnia cześć ‘Nieśmiertelnych’ w moim rankingu tej serii uplasowała się na wysokim, drugim miejscu. Nie ukrywam, że trójkąt miłosny pojawiający się w powieści, mimo iż lubię jego członków, trochę się już znudził. Ever inaczej zachowuję się w tej części niż w poprzednich – mam tu na myśli np. to, że stała się silniejsza, bardziej odpowiedzialna oraz świadoma swoich czynów. Natomiast Damen przeżył wielką przemianę. Wydawał mi się mniej odważny i bardziej stanowczy. Również wątek ‘antidotum’ trochę się przedłużył – zresztą jak cała seria. Cieszę się, że nie będzie już kolejnych części, bo obawiam się, iż treść poniekąd mogłaby się zacząć powtarzać. Zakończenie „Na zawsze” nie było może supermega zaskakujące, jednakże było widać, że jest przemyślane przez Alyson Noel. Jednak pomimo wszystkiego autorka miała bardzo dobry pomysł na cykl, lecz wykonanie mogło być trochę lepsze. Chwilami po prostu w niektórych częściach było nudno. Mimo tych wszystkich minusów seria fajna i przyjemna. Okładki ‘Nieśmiertelnych’ są w miarę ładne. Styl pisania lekki i łatwy w odbiorze, chociaż bywało, że trzeba było się trochę skupić, żeby się nie pogubić. Cykl można było jednak spokojnie ująć w czterech (może nieco grubszych) tomach.