Na srebrnych skrzydłach

Doskonała rozrywka i to w klimatach, jakie mi odpowiadają, Kosmos, wredna wroga obca cywilizacja, jatka i akcja, no i przede wszystkim kobieca główna bohaterka: wredna i wojownicza – dla niej jedna gwiazdka więcej. Samo uniwersum oczywiście bardziej „fiction” niż „science”: gdybyśmy trafili na cywilizację zdolną do produkcji broni grawitacyjnej (o ile takie coś jest możliwe, w co wątpię) - to z ludzkości nie byłoby co zbierać. W kwestii komunikacji i komputeryzacji taka cywilizacja dysponowałaby np. komputerem kwantowym, zważywszy na fakt, że ludzkość stoi u progu stworzenia takowego, zatem wszystkie „moce obliczeniowe” w tym uniwersum zarówno ze strony ludzkości, jak i obcych byłyby praktycznie nieograniczone. Zatem nieco naiwności znajdujemy w wykreowanym uniwersum, ale z uwagi na wartki bieg samej akcji mogę to autorowi odpuścić. Naiwne jest też proste przeniesienie realiów współczesnej armii amerykańskiej do przyszłości, choć tego tak do końca nie przesądzam. Jeszcze jeden plus: tom zamyka jakąś historię do końca, choć wiadomo, że walka z obcymi będzie miała dalszy ciąg, jednak autor nie robi tego, czego nienawidzę, mianowicie tom nie kończy się z głównymi bohaterami pod obstrzałem w środku akcji, w której zaraz ktoś zginie i to natychmiast. Jakaś walka się zakończyła i obie strony będą lizać rany i zbierać siły. I to jest w miarę w porządku wobec czytelnika. Biorę się za drugi tom.