Na rozstajach

„Czasem trudno odnaleźć się w życiu.” Bohater „Mojego drzewka pomarańczowego” dorósł. Ale gdzieś w głębi duszy ciągle jest małym chłopcem. Dorósł, ale nie potrafi odnaleźć swego miejsca w życiu. Pragnie wolności. Czuje się przegrany. Nieszczęśliwy. I choć nazywany jest próżniakiem i włóczęgą, ma charakter i nadal jest wrażliwym chłopakiem o szlachetnym sercu. Jak zwykle nie brak w książce momentów wzruszających. Wzrusza szczególnie opis rodzącej się miłości ojca do syna. Autor jest mistrzem opisywania emocji! Szkoda, że to już koniec. Szkoda, że muszę pożegnać się z mądrym, wrażliwym Zeze. Szkoda, że nie dowiem się jak to się stało, że chłopiec pełen buntu, marzeń i rozterek został w końcu pisarzem.