Na przyszłość

"Miłość nie jest smutkiem, który nosisz w oczach. Nie jest łzami, które wycierasz ukradkiem, myśląc, że ich nie widzę. Nie jest też olewaniem ciebie i tego, czego potrzebujesz" Fay i Kyler. Studentka i gwiazda hokeja. Ona ma chłopaka, a on nie jest zainteresowany poważnymi związkami, a przynajmniej do czasu. Ich pierwsze spotkanie? Z pewnością niezapomniane, bo dziewczyna traktuje go gazem pieprzowym. Szybko dochodzi co ich kolejnego spotkania. Fay w zastępstwie przyjaciółki, która jest chora ma przeprowadzić wywiad, co od razu skojarzyło mi się to trochę z Greyem, ale na szczęście tej książce daleko do tego.  Kyler i Fay? Oboje bardzo polubiłam od samego początku, choć w przypadku bohaterki ciężko mi się czytało jak pozwala sie tak traktować się chłopakowi. Brandon? Do wora, a wór do jeziora. Najlepiej to jeszcze obciążyć kamieniami.  Okropny człowiek. Manipulant, kłamca. Postać, którą od samego początku wywołuje uczucie nienawiści. To w jaki sposób traktował swoją dziewczynę powodowało, że nieraz miałam ochotę porządnie go uderzyć. Fay przeżyła naprawdę dużą tragedię, z którą nie potrafi sobie poradzić do końca, a on? W ogóle jej nie wspiera, W ogóle. Do tego stale ją upokarza i tak naprawdę to nikt nie wie, że są parą. A okazuje się, że to dopiero początek w jego wykonaniu i jeszcze nieraz zatruje życie bohaterów. Fay nie ma łatwo. Ma epilepsję i korzysta z pomocy psa. Bardzo mi się podobało to w jako sposób autorka przestawiała tę chorobę. Nie jest to ukazane w sposób błahy. Widać, że bohaterka ma swoje problemy i to nie tylko w związku z chorobą. Ciągnie się za nią trudna przeszłość, z którą nie potrafi sobie poradzić. Kyler to z kolei kolejny idealny książkowy mąż. Zielona chodząca flaga. Bardzo popularny, sławny, ale jest skromny i dobry. Nie miał łatwego dzieciństwa i to wszystko ciągnie się za nim do dzisiaj. Ma wyrzuty sumienia, choć nie powinien. Jest troskliwy, opiekuńczy, a przede wszystkim pokazujący na każdym kroku, że Fay zasługuje zdecydowanie na kogoś lepszego. Robi wszystko, żeby poczuła się lepiej. Robi to, czego nie robi jej chłopak. Tak naprawdę robi bardzo wiele dla obcej całkiem dla niego osoby. Na każdym kroku Kyler pokazuje jak bardzo jest dla niego ważna, nawet ważniejsza od hokeja, co powiem szczerze w pewnym momencie mi się nie podobało.  A Fay? Dostrzega go takiego jakim jest. Nie popularnym, sławnym hokeistą, ale zwykłym człowiekiem. Nie chce go wykorzystać jak inni. Autorka idealnie pokazała rozwój ich relacji, od przyjaźni, a z czasem do czegoś więcej, ale zdecydowanie wszystko toczy się swoim własnym tempem, nic nie jest szybko. Oboje z czasem stają się dla siebie coraz bardziej ważni, ale to zdecydowanie główny bohater wpada pierwszy po uszy. "Nie może traktować mnie, jakbym była ważna. Pragnę się tak czuć i wiem, że choćbym miała tego żałować, nie odmówię, gdy to proponuje. Jestem łasa na każdy czuły gest, spragniona atencji" To przyjemna lektura, którą bardzo szybko się czyta. Styl jest lekki, bardzo przystępny. Wiele się tutaj dzieje i z pewnością nie ma nudno. Jest to też książka, która wywołuje dosyć dużo emocji. Frustracje, wściekłość, smutek. Historia jest tak fajnie napisana, że przekładałam kartki ciekawa tego co będzie dalej. To bardzo bardzo fajnie zapowiadająca się seria z udziałem hokeistów i z pewnością sięgnę po więcej. Bardzo polubiłam współlokatorkę Fay i do tego pozostałych hokeistów i naprawdę chcę poznać dalsze ich losy. A to co najlepsze? Że to nie jest romans sportowy tylko z nazwy. Tu hokeja jest bardzo dużo. Mecze, wyjazdy, treningi, niczego nie brakuje. Miłego.