Na posterunku: powieść historyczna na tle życia księcia Józefa Poniatowskiego

Fragment powieści: Mgła gęsta, spadająca na miasto, dopomagała do zachowania incognito. Zresztą podróżni byli ubrani po cywilnemu, odziani w kożuchy lub płaszcze zniszczone, nie ściągali więc oczu niczyich. Wąsowicz w krótkim kożuszku, wysokich butach szedł naprzód, za nim o kilka kroków postępował władca otulony zniszczonym płaszczem ciemnozielonym. Czapkę baranią miał nasuniętą na oczy. Brnął po tającym pod jego stopami śniegu, zostawiając ślady swego grubego obuwia. Idąc zaś rzucał wzrok przenikliwy na wszystkie strony, jakby chciał zapamiętać nietylko domy, koło których przechodził, ale i mijających go ludzi. Gdy sanie, idące jakiś czas opodal, minęły go i skręciły na prawo ku kolumnie Zygmunta, uśmiechnął się i rzekł w sobie z pewnym sarkazmem : — Wspaniałe ekwipaże i świta! Rzeczywiście sanie były proste o drewnianych pudłach, okryte zwykłemi derami. Wąsowicz przez wąską szyję Krakowskiego Przedmieścia prowadził władcę Trębacką ulicą. I oto w chwili, gdy sekretarz hr. Potockiego wyszedł z pokojów, przeznaczonych dla władcy, a zegar poważnie wydzwaniał południe, zrobił się ruch w przedsionku.