Na moment przed świtem

Dwie kobiety, dwa światy, różne czasy, różne normy społeczne... Tak wiele je dzieli. Mogłoby się wydawać, że ogromna przepaść czasu. A jednak jeszcze więcej je łączy. Agnes młodość przeżyła w czasie okupacji Śląska przez niemieckie wojska. Ówczesne normy społeczne nie pozwoliły jej działać zgodnie z własnym sumieniem. Musiała podporządkować się zasadom narzuconym przez wroga, by chronić siebie i swoją rodzinę. Zniewoliło to młodą kobietę, która nie potrafiło odnaleźć w sobie wystarczającej siły, bo czuła się słaba. Poczucie słabości w kobiecie wzmagała jej świadomosć braku wykształcenia, przez co stawiała się ona niżej w drabinie społecznej od innych kobiet. A z drugiej strony Adriana, która pod wpływem pewnych wydarzeń, straciła wiarę w siebie i podjęła się samoumartwienia swojej woli, swojego ducha, jako kary wymierzanej sobie samej. Czy kobiety odnajdą w sobie tę iskierkę, by płomień ich własnych pragnień, ich woli zapłonął? Czym staną się jedna dla drugiej? Magdalena Wala, w pięknej powieści "Na moment przed świtem" ukazuje postawy kobiet, w życiu, których coś poszło nie tak. Kobiet, które poddały się woli innych. Na tle wojennej zawierusze oraz współczesnych czasów, w pięknych Mysłowicach, kobiety przeżywają swoje umartwienia, podporządkowując własne wartości innym osobom. Utrata "twarzy", utraty własnego ja, zniszczenie własnych marzeń i zepchnięcie w ciemny kąt własnych pragnień, zagluszenue głosu własnego serca- do czego zaprowadziło to obie panie? Niby różne czasy, różne historie, a jednak tak bliskie sobie historie, tak bardzo podobne postawy... Czytając tę książkę, niejednokrotnie miała ochotę krzyknąć na główną bohaterkę Adrianę, by obudziła się wreszcie, by przejrzała na oczy i postawiła na swoim. Zaczytując się w dalsze losy dziewczyny, zaczęłam rozumieć jej postawę, zrozumiałam jej postępowanie, co pozwoliło mi polubić ją choć troszkę ( bo do tego momentu wzbudzała tylko u mnie niedowierzanie i współczucie). Natomiast w żaden sposób nie miałam takich odczuć w stosunku do Agnes. Może dlatego, że inne czasy i obowiązujące, wtedy zasady nakreśliły mi już obraz wychowywanie córek i konsekwencje tego wychowania. W dodatku czas wojny i niesamowite słowa, matki Agnes, które uzmysławiają czytelnikowi, przed jakimi wyborami stawali ówcześni ludzie. Mieszkający nie tylko na Śląsku, ale w różnych zakątkach Polski, a nawet Europy. Książka jest pełna emocji, pełna wzruszeń, dramatycznych sytuacji. Wciąga w historie obu pań, które poznajemy po trochu. Wydająca się wpierw prosta opowieść o Adrianę, okazuje się mieć swoje drugie dno. Jednak autorka nie pozwala do końca go poznać. To dopiero w kolejnym tomie... Polecam? Oczywiście, że polecam! A za możliwość przeczytania dziękuję Zaczytanej Ewelce i autorce Magdalenie Wali.