Na imię mam Barbra

Jakież to niezwykłe uczucie, kiedy czytając opowieść — bo przecież życie każdego z nas jest opowieścią — czujemy, że bohaterka z każdą stroną staje się nam coraz bliższa. Wtapiamy się w jej losy, podążamy wyobraźnią tymi samymi ulicami, pijemy z nią herbatę i prowadzimy niemal przyjacielską rozmowę. Tak właśnie czułam się, czytając autobiografię Barbry. Tak — pozwalam sobie mówić o niej po imieniu, bo w pewnym, bardzo szczególnym sensie stała mi się bliska. Naturalna, szczera, otwarta i zabawna. Mimo swojej wielkości jednocześnie nieśmiała i odważna, poważna i pełna humoru, rozsądna i impulsywna. Niezwykła w każdym calu.