Na granicy zaufania

Chyba zawsze tak będę miała, że widząc nowe nazwisko (debiut lub kolejna książka; nowe dla mnie),włączy mi się tryb – przeczytaj. Buszuję po księgarniach, blogach książkowych, czytam recenzje, aczkolwiek lubię wyrabiać własne, subiektywne zdanie. Od książki do powieści i tym razem trafiłam na Natalię Gaweł z jej bardzo ciekawą interpretacją losów Aurelii - piękne imię; zawsze miałam słabość, do takich trochę retro, nieszablonowych, kwieciście kobieco trafnych. Łatwo jest sądzić, wysnuwać wnioski na temat danej osoby, jej postępowania, dobrych i złych decyzji. Często bezrefleksyjnie rzucamy słowa, które porwane z wiatrem nie zawsze niosą zamierzoną myśl. Jednak aby twórczość żyła, potrzebny jest recenzent i jego ocena, wrażenia. Czy można mieć wszystko? Co to znaczy? Harmonijny, lekki styl. Opowieść sączy się delikatnie, wprawdzie z drobnymi wątpliwościami bohaterów, odnośnie do zamiarów współtowarzyszy historii. Któż ich nie ma. Podoba mi się zabieg zmiany narratora, poznajemy opowiadanie z dwóch perspektyw. Oczywiście to, co wydaje się proste i klarowne, nagle dostaje kopa i wszystko wywraca. Na szczęście pozostają pewne stałe, które trzymają w ryzach stabilność emocjonalną postaci. Tak samo jak potrafimy powiedzieć za dużo, w chwilach ważnych zapominamy języka, nie potrafimy wyartykułować tego, co ważne. Jedyne, co przetwarza nasz układ głosowo gębowy, to jakieś frazesy, które wylewają się z ust, ponieważ strach jest silniejszy. Dlaczego nie dajemy sobie szansy? Historia o szacunku, kontrolowaniu przestrzeni i wychodzeniu ze strefy komfortu. Chociaż może Aurelia właśnie szuka tego miejsca, które było jej azylem? Pozory, udawanie. Zaufanie. Autorka, tworząc tę powieść opisuje emocje, próbując pomóc zrozumieć nam siebie. Poszukać potrzeb, uzewnętrznić je, bez poczucia krzywdzenia lub wstydu. Romans… ale tym razem z samym sobą.