Na dnie duszy

Dla mnie to jedna z najlepszych powieści obyczajowych, jakie przeczytałam w tym roku. A na pewno to najlepsza powieść autorki. Opowiada historie trzech kobiet związanych więzami krwi a każda z tych historii jest pełna tajemnic i smutku. Trzy pokolenia kobiet i trzy różne spojrzenia na życie. Styl w jakim została napisana ta powieść jest bardzo oryginalny. To krótkie rozdziały "Donata wcześniej" i "Współcześnie", które powoli odkrywają losy poszczególnych kobiet. Wszystko zaczyna się od śmierci Rozalii, która gromadzi całą rodzinę i po odczytaniu testamentu okazuje się, że prócz pamiętników pozostawionych wnuczce, jest też i tajemniczy zapis, który całą rodzinę wprawia w osłupienie i jest początkiem całej dalszej akcji powieści. O życiu Rozalii dowiadujemy się po trochu z pamiętników, które czyta jej wnuczka Inga. A jest to życie raczej smutne, podporządkowane woli ojca, który wbrew jej woli doprowadza do ślubu ze znienawidzonym mężczyzną. Dlatego dziecko zrodzone z tego związku jest przez nią znienawidzone i niekochane. Donata w zasadzie odrzucona przez matkę nie miała lekkiego życia i ciągle tęskniła za choćby odrobiną uczucia i ciepła z jej strony. Nie otrzymała go i dlatego nie była też kochającą matką w stosunku do swoich dzieci. Ta powieść budzi w czytelniku różne emocje i dlatego trudno przejść wobec niej obojętnie. Najczęściej jest to niechęć wobec postępowania Rozalii ale również w pewnym stopniu zrozumienie dlaczego była złośliwa i zgorzkniała. Fabuła jest pełna rodzinnych tajemnic z przeszłości, które wzruszają a jednocześnie powodują chęć poznania ich jak najszybciej. Takie powieści mogę czytać bez końca i mam nadzieję że nie tylko na mnie ta powieść wywrze takie pozytywne wrażenie.