Na dłużej niż na zawsze

Ta książka zostawiła we mnie bardzo specyficzne wrażenie — takie, które trudno zamknąć w jednym prostym zdaniu, bo ono bardziej „osadza się” niż kończy. Czytając, miałam poczucie, że to nie jest historia, którą się śledzi, tylko raczej doświadczenie, które się przeżywa od środka. Zamiast fabularnych zwrotów dostajemy tu emocje, które są bliskie, momentami aż zbyt znajome, jakby ktoś nazwał rzeczy, które zwykle zostają w środku bez słów. Styl jest dla mnie bardzo osobisty i spokojny, ale jednocześnie potrafi mocno poruszyć. Nie ma tu krzyku — jest raczej cisza, w której nagle zaczynasz słyszeć siebie trochę wyraźniej niż byś chciała. I to jest w tej książce najmocniejsze: ona nie próbuje robić wrażenia, tylko po prostu jest obok czytelniczki. Zostało mi po niej uczucie delikatnej melancholii i refleksji nad tym, jak długo człowiek potrafi nosić w sobie emocje, zanim w ogóle nazwie je głośno. To nie jest lektura, która daje szybkie odpowiedzi — raczej taka, która zostawia pytania i pozwala im wybrzmieć. Mam wrażenie, że to książka „na dłużej niż na zawsze” właśnie dlatego, że nie zamyka niczego definitywnie. Ona zostaje gdzieś w tle, jak myśl, która wraca wtedy, kiedy jest na nią miejsce — i to jest jej największa siła.