My, skrajnie otyli

W 2022 roku na ekranach kin zagościł film „Wieloryb” („The Whale”) w reżyserii Darena Aronofsky w Brandonem Fraserem w roli głównej. Cytując recenzję do filmu Wojciecha Tutaja: „Ziemska otchłań przybiera w "Wielorybie" kształt zwykłego mieszkania, w którym toczy samotną, beznadziejną i naznaczoną bólem egzystencję Charlie. Mężczyzna ma znaczną nadwagę utrudniającą mu samodzielne funkcjonowanie i wielką dziurę w sercu.” „My, skrajnie otyli” wydaje się być reportażową odpowiedzią na ten film. Magdalena Gajda, jako osoba żywo zaangażowana w sytuację osób otyłych, pokazuje jak wieloaspektowe jest zagadnienie i jak marginalizowane są osoby, którym trudno pojawić się w tłumie. Porusza temat, związany z podejmowanymi aktualnie działaniami społecznymi w zakresie dostosowania architektury i zwiększania dostępności różnego rodzajów obiektów dla osób ze szczególnymi potrzebami. Przy czym pokazuje, że wcale nie jest wszystko tak oczywiste jakby nam się mogło wydawać. Problemów, dotyczących osób ze sporą nadwagą, jest co niemiara i wcale nie jest łatwo je dźwignąć technicznie. No bo jak głosi powiedzenie: co z oczy to z serca. A osoby skrajnie otyłe ze względu na ograniczoną mobilność nie tak często poprzez zmysł wzroku dotrą do naszej świadomości. Pozostaje dla nich docieranie poprzez wszystkie pozostałe zmysły i uświadamianie społeczeństwu tego, że są i że mają potrzeby. Trudności są wielowymiarowe, a Magda Gajda z zaangażowaniem krok po kroku zdejmuje otoczkę milczenia i pokazuje istniejące trudności z którymi borykają się tytułowi bohaterowie. PS Książka zagościła na mojej półce dzięki uprzejmości Wydawnictwa RM