My, naród. Nowa historia Stanów Zjednoczonych

No cóż, niestety cięższa ramota. Opis dziejów The United States of America, kraju w którym określenie socjalista to obelga, przez osobę o lewicowych poglądach miał w moich oczach naprawdę potencjał. Niestety autorka zupełnie go nie wykorzystała. Powód tego faktu jest najbanalniejszy z banalnych czyli najzwyczajniejszy brak talentu do pióra, prowadzenia opowieści, rozłożenia akcentów, najzwyczajniejszej w świecie umiejętności przelewania wiedzy czy swojego zdania na papier. Propagandę czy wciskanie własnych poglądów zazwyczaj wybaczam trzeba tylko umiejętnie ją sprzedać. Niestety pani Lepore przy takim na przykład Hararim nawet nie stała. Człowieku, który też od propagandy nie stroni ale robi to w takim stylu, że czytanie jego książek kończy się z otwartym szeroko dziobem pełnym lewicowych ryb i uczuciem, że sporo ich już połknął i przetrawił. Tutaj poglądy na życie, świat, politykę kładzione były łopatą, toporną, nudną, irytującą. Na odcinku samej historii USA też się człowiek niespecjalnie pożywił autorka bowiem prześlizguje się przez większość ważnych dla kraju wydarzeń a niektóre w ogóle omija. Pisać o niej też nie potrafi pomija bowiem często to co jest w niej najsmaczniejsze czyli ciąg przyczynowo-skutkowy. Co, gdzie, dlaczego, zdarza jej się tłumaczyć ale konsekwencji w tym nie ma. W zamian mamy za to morze wypowiedzi, w większości słabo znanych, działaczy lewicowych z różnych okresów dziejów. Czy mogę tą pozycję komuś polecić? Tak. Feministkom i ludziom o zadeklarowanych poglądach lewicowych. Dla nich może to być lektura "ważna i potrzebna". Ja się raczej wynudziłem. Nie polecam z czystym sumieniem.