My. Kronika upadku

„My. Kronika upadku” to reportaż, który ostatecznie nie do końca do mnie przemówił. Jest to oczywiście książka zawierająca zbiór felietonów autora, uzupełnionych krótkim opisem sytuacyjnym w Rosji, tak aby czytelnik wiedział, do czego dany tekst się odnosi. Co by nie powiedzieć, sam autor, Dmitry Glukhovsky, został zaocznie skazany w Rosji za pisanie nieprawdy na temat operacji zbrojnej na Ukrainie. Książka pokazuje mechanizmy, jakie zostały zastosowane w Rosji po to, aby Putin stał się jedyną osobą w państwie realnie sprawującą władzę, a jego rządy nabrały charakteru bezterminowego. Wszystkie zmiany były przeprowadzane w taki sposób, by społeczeństwo miało wrażenie, że wciąż ma na cokolwiek wpływ. Wydarzenia zostały ułożone chronologicznie, dzięki czemu łatwiej odnaleźć się w tej linii czasowej. To również pokazuje, jakie decyzje na przestrzeni lat były podejmowane, aby Rosja wyglądała tak, jak wygląda dzisiaj. Rzuca się też w oczy mentalność samego narodu — przez lata trzymanego krótko i zniszczonego przez komunizm. Narodu, który został nauczony ślepo podążać za swoim wodzem. W przyszłość albo na stracenie. Tym, co powoli znikało, była wolność obywatela, wolność prasy i sama demokracja. Naród wrócił do totalitaryzmu, choć w nieco innej postaci. A wraz z powrotem totalitaryzmu odżył również duch Związku Radzieckiego i wojny ojczyźnianej, która w pewnym sensie nadal trwa. Samą książkę czyta się dobrze, ale same artykuły i felietony już, moim zdaniem, trochę gorzej. Czasami w istotny sposób odstają od siebie, a jedynie opisy pomiędzy nimi łączą je w logiczną całość. Widać też, że społeczeństwo po części samo wyraziło zgodę na sytuację, jaką ma w kraju. Jest to smutne, bo jest to upadek, który doprowadził również do wojny w Ukrainie, rozpoczętej w 2022 roku i trwającej do dziś. Czytajcie! 📚 Wpadasz na Bookstagrama? Jeśli lubisz książki i scrollowanie Insta w poszukiwaniu czytelniczych perełek – to zapraszam @mikroczytelnia :)