My, dzieci komunistów

Córka Bolesława Bierura całkowicie zaprzecza faktom historycznym. Według historyków (i nie tylko),Bierut był największym zbrodniarzem w całej historii Polski, odpowiedzialnym za śmierć wielu tysięcy ludzi. Norman Davies z kolei porównał Bieruta do Józefa Stalina. Natomiast córka, Aleksandra Jasińska nie zgadza się z tym, jak twierdzi "uważam, że to nieprawda. Uważam, że był dobrym czlowiekiem". Zaprzecza również powiązaniu ojca z NKWD, a to oczywiste i udowodnione, że Bolesław Bierut był również agentem. A może wżarło się w nią niczym rdza w metal, przekonanie o nieskazitelności ojca, wszak od małego była karmiona kłamstwami. Następny rozmówca, syn Anatola Fejgina twierdzi "byłem wychowywany w ramach systemu komunistycznego, w przekonaniu, że jest to słuszny ustrój, dobry system". Niestety na stwierdzeniu faktów, iż komunizm to zła droga, się kończy, bowiem syn również mocno zaprzecza prawdzie o ojcu, zaprzecza nawet notatkom, w których ojciec przyznaje się do co niektórych postępków, bo jak twierdzi...wziął czyjeś winy na siebie hmm...niestety mówi bzdury, które ciężko się czyta. Dwa pierwsze wywiady...nie wiem czy to był dobry pomysł umiejscawiać je w książce. Córka Bieruta oraz syn Fejgina bronią własnych rodziców, zwłaszcza, że opowiadają o tym jak dobre mieli z nimi relacje. Nie jest nikogo marzeniem znienawidzić swoich bliskich, żyć z obciążeniem, odpowiedzialnością za zło dokonane, z którymi musieliby sobie radzić godząc się na prawdę powszechną, zatem w obronie własnej radzą sobie poprzez odrzucanie wszystkiego co stawia głównie ich ojców w złym świetle, całkowite wyparcie/zaprzeczanie a wręcz w niektórych przypadkach gloryfikowanie rodziców. Jednak miło byłoby, gdyby ich samooszukuwanie się ograniczyło się do ich samych. Każdy kto zna chociaż trochę historię, dobrze wie jak było. Pod względem psychologicznym dwa interesujące przypadki aczkolwiek mocno irytujące momentami. Reszta wywiadów jest już w innym tonie, bardziej realnym, bardziej anty. Autorzy opowiadają nie tylko o działalności komunistycznej swoich bliskich ale też o korzyściach z tego płynących, uprzywilejowaniach, o lepszej jakości życia, o "sklepach z żółtymi firankami" ale też o tym jak w późniejszych latach nazwisko stało się dla nich poniekąd piętnem, przez co byli w wielu kręgach odrzucani. Większość z tych osób wyjechała z Polski, bo w tej nie było dla nich miejsca, niektórzy wrócili dopiero po wielu, wielu latach, niektórzy wcale. Krystyna Naszkowska moim zdaniem zadaje trafne pytania i dzieli się podobnymi do moich spostrzeżeniami. Nie podobało mi się natomiast nawiązywanie do obecnej władzy, jej krytyka. W tej książce nie powinno mieć to miejsca. Szkoda, że Pani Krystyna pociągnęła ten temat...na szczęście jest to szczegół poruszany tylko w dwóch rozmowach. Jednak właśnie za ten szczegół muszę odjąć jedną gwiazdkę. Lektura bezsprzecznie dla mnie przykuwająca i dociekliwa. Mimo, że tematyka jest niewątpliwie ciężka, czyta się ze zdecydowaną lekkością. Jest to moja pierwsza książka skupiająca się wyłącznie (pomijając nietrafioną decyzję poruszania kwestii współczesnej polityki) na ustroju komunistycznym w Polsce, cieszę się, że wzbogaciłam swoją wiedzę o niektóre fakty, o których nie miałam pojęcia.