Jeżeli, łaskawy czytelniku, lubisz pamiątki dziejów ojczystych, to przejeżdżając przez miasto Pryłuki w guberni połtawskiej, usłuchaj mojej rady: zatrzymaj się w nim na dobę, a gdyby właśnie była nie jesień i nie zima, możesz tam pozostać nawet dwie doby i, po pierwsze, poznać się z ojcem protojerejem Ilją Bodianskim, a po drugie, zwiedzić w towarzystwie tegoż ojca protojereja na pół zniszczony monaster Hustynię, z drugiej strony rzeki Udai, w odległości trzech wiorst od miasta. Mogę cię zapewnić, drogi czytelniku, że żałować nie będziesz. Jest to istne opactwo Saint-Clair. Znajduje się tu wszystko: i kanał głęboki a szeroki, napełniany ongiś wodą z cichej Udai, wał, i na wale wysoki zębaty mur z wewnętrznymi galeriami i strzelnicami, i nieskończone lochy czy katakumby, i płyty grobowe wrośnięte w ziemię pomiędzy ogromnymi, uschniętymi w górze drzewami, które być może posadził tutaj sam ktytor. Słowem, znajduje się wszystko, co jest potrzebne do najzupełniejszego obrazu w duchu romansopisarskim, ma się rozumieć, pod piórem jakiegoś Waltera Scotta albo innego podobnego opisywacza przyrody. A ja... wskutek ubóstwa swojej wyobraźni (mówiąc szczerze) nie wziąłbym się do takiej pracy, a zresztą, wyznam, nie o to mi w danym razie chodzi. O ruinach Samojłowiczowskiej fundacji wspomniałem tylko tak sobie, dla zaokrąglenia mojej opowieści. Ja, proszę państwa, zwiedziłem te ruiny na zlecenie Kijowskiej Komisji Archeologicznej i, ma się rozumieć, przy pomocy czcigodnego ojca protojereja ustaliłem, że monaster został ufundowany przez nieszczęśliwego hetmana Samojłowicza w roku 1664, o czym świadczy jego portret jako ktytora, wymalowany na ścianie wewnątrz nawy cerkiewnej. Dowiedziawszy się o tym wszystkim i narysowawszy, jak umiałem, główne, czyli święte wrota tudzież cerkiew o pięciu kopułach, pod wezwaniem Piotra i Pawła, a na dodatek jeszcze refektarz i cerkiew, gdzie został pochowany świętej pamięci dostojny książę Mikołaj Grigoriewicz Repnin, oraz ocalałe cyklopiczne bratnie ognisko — zrobiwszy, mówię, wszystko to, jak mogłem najlepiej, zamierzałem już nazajutrz opuścić Pryłuki i udać się do Łubnów celem obejrzenia monasteru, który został ongiś wzniesiony przez nabożną matkę Jaremy Korybuta Wiśniowieckiego… [fragment książki]
Klimat książki
Nastrojowa, opisowa opowieść o odkrywaniu zapomnianych miejsc i historii, utrzymana w duchu romantycznego historyzmu.
W skrócie
- Rozbudowany świat
- wolne tempo
Tropy
- stare ruiny
- podróż w nieznane
- duchowość
- lokalna legenda
Szczegóły
- Rok wydania
- 1977
- Liczba stron
- 99 str.
- Wydawnictwo
- Wydawnictwo Lubelskie
- Język
- polski
- Format
- papier
- Gatunek
- literatura piękna
Inne książki autora
(22)Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Muzykant" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.