Muzyka milczącego świata

Gdyby ta książka liczyła więcej niż owe niespełna 150 stron, być może nie zdołałabym jej przeczytać do końca. Jest specyficzna... Właściwie to kwestia bohaterki. Jest ona jedyną postacią, która mieszka w Podspodziu i żyje zgodnie z własnym przekonaniem i żelazną zasadą: "Bezwzględnie warto robić wszystko we właściwy sposób". Chociaż nie, to się nie zgadza. Auri nie jest jedyną postacią w tunelach, bo są tu też rzeczy. Różne przedmioty, które bohaterka traktuje z ogromną uwagą, wpatruje się w nie, wsłuchuje się w nie. Auri próbuje w y c z u ć/ p o c z u ć (w sensie emocjonalnym, psychicznym) otoczenie jako całość. Najmniejsze zaburzenie harmonii budzi w niej ogromny niepokój, niekiedy przerażenie. Zachowanie dziewczyny wygląda jak miotanie się osoby ogarniętej odruchami kompulsywno-obsesyjnymi, które się nasilają. - Można by powiedzieć, że nic się tutaj nie dzieje. Brak wartkiej akcji, dialogów... Ale jest możliwość interpretacji zachowania Auri; odgadywania, kim jest ten, na którego czeka; rozmyślania o samotności i jej skutkach, o przyczynach świadomego izolowania się od świata ludzi... Dobrze, że jest tu przedmowa i posłowie autora: pierwsza daje nam wybór między ryzykiem zejścia do Podspodzia a odłożeniem książki (z wszelkimi konsekwencjami tych decyzji),zaś drugie jest jak serdeczne ramię, na którym można się oprzeć po opuszczeniu świata Auri. I przede wszystkim Rothfus uczciwie ostrzega: wejdźcie, "jeśli kochacie słowa". [Wyczuwam prowokację autora].