Muzeum osobliwości

"Potrafisz zapomnieć o tym, co utracone?" Rzadko zdarzają się książki tak niewypowiedzianie piękne, w których każde zdanie jest jak poezja... Poezja smutna, melancholijna, czasem też straszna i okrutna. Cała ta cudowna opowieść o inności, miłości, o człowieczeństwie - osadzona jest w czasach ponurych i bezdusznych, niebezpiecznych dla każdego, kto choć trochę odbiega od normalności... W powieści Hoffman piękne i niezwykłe jest wszystko, także tło tej historii - Nowy Jork na początku XX wieku. Został on odmalowany w sposób fascynujący, nastrojowy, ale też bardzo przygnębiający. To w tym świecie Coralie, którą ojciec wykorzystuje jako jeden z eksponatów w swoim Muzeum Osobliwości, oraz Eddie Cohen, rosyjski Żyd, który porzucił swoje środowisko - muszą przeżyć, odnaleźć siebie i miłość. Brak mi słów, by w pełni opisać czar tej mrocznej, ale i w pewien sposób baśniowej opowieści. Autorka zawarła tu mnóstwo emocji, ale uniknęła sentymentalizmu i egzaltacji. Jej powieści nie da się czytać obojętnie - wzbudza lęk o losy bohaterów, nadzieję, że może jednak im się uda, gniew na okrucieństwo świata o ludzi. Przede wszystkim zaś wzbudza żal. Wspaniała, magiczna opowieść, jedna z najpiękniejszych, jakie czytałam.