Muniek

O Muńka potknęłam się w antykwariacie. No weź go omiń jak on czerwony jest jak wóz strażacki ! Stary idziesz ze mną, nie możesz tu zostać. I poszedł. Odpaliliśmy spotify, i poszło. Muniek ładnie opowiada czystym językiem polskim ( wyedukowany starannie i dokładnie, dziewięć lat polonistykę studiował😀) co jakiś czas dorzucając do wypowiedzi jakieś fajne słówko slangowe. W kontraście wypada to świetnie. Ponadto zza jego pleców patrzy na nas historia Polski i historia muzyki rockowej w Polsce. Widzę te obrazy, słyszę tę muzykę, znam wielu z wykonawców o których Muniek opowiada. Bardzo podoba mi się, że nie wybiela siebie, przyznaje się do słabych zachowań i to, że nie gwiazdorzy, choćby mógł. Anegdotki opowiadane przez artystę są świetne. Króciutkie, treściwe i prychasz śmiechem choć w komunikacji miejskiej jesteś i robisz z siebie większego dziwaka niż jesteś. Nie szkodzi, bo bawisz się świetnie. Od wczoraj podśpiewuję sobie przy pracy i dobry humor mam. Wczoraj końcówka Muńka już nie tylko przy muzie ale i przy piwku. Rozochocona sięgam po Kinga.