Mroczny Rewers

Nucą mi się ciągle piosenki o złych miastach. O zakamarkach, które strach znać, o wysokich piętrach i prawdziwej twarzy, jaką miasta pokazują nocą. Nyx - Miasto Nocy, plątanina ulic, dróg, ścieżek. Żywotów i przecinających się linii losu. Półprawd, tajemnic, pomylonych kierunków. Miasto - bohater "Mrocznego rewersu" Piotra Andera. "Ludzie nie mordują się w święto zakochanych". Ludzie kroczą śmiało w kierunku galerii handlowych, kochają się i zrywają ze sobą, kończą związki lub je zaczynają, cieszą się pracą i, jak co dzień, do cna jej nienawidzą. Życie toczy się pod czerwonymi, styropianowymi skrzydłami aniołów, na zalanych deszczem przejściach, przed kolejowymi przejazdami, w komisariacie, prosektorium, szpitalu. Aż do momentu, gdy Los się potknie. To ten efekt, ten obraz gdy zacinała się kaseta vhs - pamiętacie? Najpierw zdjęcia, chwile jak obrazki z książki o codzienności. Zmieniamy wątki i postacie by orzec za Autorem, że "jedynym prawdziwym bogiem jest bóg handlu i kopulacji". Oburzenie nie ma sensu... Zjawiskowa i perfidna Dolores, pogubiony, pełen winy Hank, żądny satysfakcji i spełnienia Adam, porzucona Hanah i wielu innych... Wszystkich, rozdział po rozdziale, splata miejskie życie. A gdzieś pomiędzy, Autor wpisuje tak fenomenalne sny, przeszłe opowieści, wyobrażenia i rozdzierające duszę przeżycia, że aż dech zapiera. I dziw bierze, że tyle w nich oczywistości, sloganów, powszechnie znanych prawd, a w żadnej linijce nie trąci banałem. To wielki dar tak pisać, porywać i wciągać w głąb miasta, ciemności, życia po to by "wcielać się w różne role, być jeszcze jedną kukiełką w teatrzyku". Nad miastem i każdym jego mieszkańcem pieczę pełni Pani Nocy i Śmierci, piękna i przerażająca, składająca w ludzkie dłonie, właśnie teraz, decyzję o tym, czy być duchem czy wlec dalej pełne dramatów i piękna człowieczeństwo. I o tym, czy wygiąć lekceważąco usta czy odkupić winę zalegającą na barkach. Jest tu wielu bohaterów i wiele żywotów. Połączonych niewidzialną nicią. Przewróconych pomyłką świata, ponoszących konsekwencję mojego ukochanego tematu - efektu motyla. Prosty policjant, który kiedyś nie uratował dziewczyny i jego Klub Byłych, absolutnie cudowna postać koronera Barabasha, kobiety jak z powieści grozy i z romansideł - a wszystko wiąże się w niebywały obraz surowej prawdy o nieuchronności losu i umieraniu i o tym, że póki żyjemy, możemy ZAWSZE podjąć inną decyzję. Szkoda czasu i życia na bycie Adamem Bergiem... I jeszcze perełka: "Ludzie mówią, że wierzą w życie po śmierci, lecz żyją tak, jakby byli pewni jedynie śmierci po życiu." Brawo, Panie Piotrze. Taki debiut to jest coś. Pani_Ka Czyta