Mroczne cienie

,,Mroczne Cienie”(oryginalnie ,,Whitefern”) to druga część historii Audriny, dziewczynki w dzieciństwie zmanipulowanej przez ojca, która nie potrafi zapomnieć o dawnej traumie. Mija kilka lat od ślubu Audriny i Ardena. Początkowo kochający i czuły mężczyzna zmienia się w tyrana, który znęca się psychicznie nad żoną, wyrzuca jej brak dziecka oraz traktuje jako przedmiot do zaspokajania seksualnego. Sytuacja pogarsza się jeszcze bardziej, gdy ojciec Audriny umiera, zapisując w testamencie pół firmy córce. Arden próbuje zmusić żonę do zrzeczenia się zapisu na jego rzecz. Tymczasem Sylwia, młodsza upośledzona siostry Audriny, zaczyna powtarzać, że ojciec wciąż z nią rozmawia i przekazuje jej polecenia. ,,Mroczne Cienie” są równie wstrząsające i przerażające jak pierwszy tom, w wymowie różnią się też od innych książek Andrews i jest to dla mnie zdecydowanie na plus. W pozostałych seriach tej autorki głównym celem bohaterek zazwyczaj była miłość do mężczyzny i ostatecznie dążyły one do jakiegoś związku, to mężczyzna ratował bohaterkę przed rodziną i przeszłością. Pojawiały się też wątki, które bardzo mi się nie podobały – kiedy amanci próbowali wręcz przymuszać kobiety do związku jakimiś szantażami emocjonalnymi, co strasznie mnie denerwowało. Historia Audriny jest inna, chociaż Arden postępuje identycznie jak poprzedni bohaterowie Andrews jego postawa nie jest gloryfikowana. Spotkałam się z opiniami, że przemiana bohatera w tym tomie nie miała sensu, jednak jak dla mnie była całkowicie logiczna i oczywista. Arden już wcześniej pokazywał, że nie traktuje Audriny jak partnerki i traktował ją przedmiotowo. Jej decyzja z poprzedniego tomu i ostateczne przebaczenie tylko utwierdziły go w przekonaniu, że dziewczyna jest oparta tylko na nim i to ona musi się podporządkować. Poza tym, sama historia życia tego bohatera jest dla mnie uzasadnieniem jego zachowania – Arden tak bardzo bał się zostać zniszczony, że sam zaczął wszystko niszczyć. Dylogia Audriny to pewne studium manipulacji. W pierwszym tomie mieliśmy do czynienia z Damienem, który zmanipulował umysł córki oraz wykorzystywał kobiety w swoim życiu. Natomiast tutaj manipulatorem staje się Arden, który przejmuje niektóre cechy swojego teścia. Nie powiem na czym dokładnie polegają jego działania, bo byłby to spoiler, ale jest to chyba jedyna seria Andrews w której tak bardzo zaznaczano potrzebę niezależności kobiet i toksyczność do jakiej dochodzi, gdy są one podporządkowane mężczyznom. Tutaj już mężczyzna nie jest trofeum zdobytym za sprawą urody i wdzięku. Najmocniejszym i najpiękniejszym uczuciem jest zdecydowanie więź łącząca Audrinę i Sylwię i to ona ostatecznie daje nadzieję bohaterkom. Relacja tych postaci jest piękna, a zakończenie bardzo mnie wzruszyło. Było nieco słodko-gorzkie i może nie wszystko rozwiązało się w najbardziej szlachetny sposób, ale całkowity disneyowski happy end chyba by tu nie pasował. ,,Mroczne Cienie” nie są powieścią bez wad. Niektórych może razić psychodeliczność i patologie, mnie jednak uderzyło jak bardzo rozwiązanie głównej zagadki jest nieprzewidywalne. Przyznam, że przypadkowo zaspoilerowałam sobie zakończenie, jednak podejrzewam, że i bez tego szybko odgadłabym o co chodzi, bo wskazówki są aż nadto wyraźne. Jeśli jesteście fanami Virginii Cleo Andrews, koniecznie musicie poznać historię Audriny! To też dobra pozycja na początek przygody z tą autorką, ponieważ zawiera typowe cechy dla jej twórczości, ale przedstawia je w sposób, który nie irytuje i nie kojarzy się tak bardzo z innymi powieściami. ,, Ciemność szuka tych, którzy nie zapalają świec nadziei.”